Mea Culpa

jeux

2012-02-12T14:37:00.001+02:00

θυμάσαι το παιχνίδι της τυφλόμυγας?

κλείνεις τα μάτια με κορδέλα κι απλώνεις χέρια ερευνητικά, σχεδόν παρακλητικά. σαν παιδί. οι λοιπές αισθήσεις, αφή, ακοή σε εγρήγορση. ενίοτε λειτουργώντας παραπλανητικά.

μεγαλώνεις σε μια χώρα που από τόσο μικρή ηλικία σου μαθαίνει να αγαπάς τον ήλιο που σε καίει, την αρμύρα της θάλασσας στο δέρμα και τα μαλλιά, το παιχνίδι μέχρι πρωίας με κυνηγητά, κρυφτά και δε συμμαζεύεται, το γέλιο σαν αναπόσπαστη απόδραση της καθημερινότητας. μαθαίνεις να δίνεις αξία στους ανθρώπους και στις καλές τους προθέσεις, στη σημασία της γειτονιάς, της ομάδας, της κοινότητας, του κοινού συνόλου. γνωρίζεις πως είσαι αλληλένδετος κρίκος του όλου. μέχρι την πρώτη τούμπα, το πρώτο χαστούκι. το δεύτερο, το τρίτο. κι ύστερα, διάβασμα, πανελλαδικές, αραλίκι και ξένοιαστη ως επί το πλείστον φοιτητική ζωή. πέρασμα στην ενηλικίωση. ευθύνες, στόχοι, όνειρα. ή και ανάποδα. όνειρα, στόχοι, ευθύνες. αναζητώντας τη μαγική ανάμεσα τους ισορροπία.

την αγαπάς αυτή τη χώρα, σου έδωσε τόσα, σε γαλούχησε να χαίρεσαι τις στιγμές, να προσπαθείς και να μη γίνεσαι σκλάβος κανενός. αλλά ταυτόχρονα σε πληγώνει. σου δείχνει το δρόμο της εξόδου, της αποχώρησης, σαν μια δύσκολη εύκολη-λύση. σε περνά από δοκιμασίες κι όταν πατήσεις εν τέλει στα πόδια σου, δε σε επιβραβεύει, αλλά σε φτύνει μέσω του συστήματός της που καλά-ακόμα-κρατεί. στρέφεσαι στο όλον, το αναζητάς στις μικρές του αποκεντρωμένες μονάδες, θέλεις να γίνεις κρίκος δυνατός του, να αναδειχτούν οι προοπτικές του. βρίσκεσαι σε δίλημμα και σαστιμάρα, όταν η κάθε μέρα που περνά σου αποκαλύπτει και νέα δεδομένα που δε σε συμφέρουν.

κι όμως. δεν έχεις μάθει να το βάζεις κάτω εύκολα. η νοσηρή αυτή, και τόσο αλάνθαστη νοοτροπία, "όλα θα γίνουν". έστω και χωρίς να προσπαθήσεις. δε λέω, σε έσωσε πολλάκις μέχρι τώρα, μα γιατί να το ρισκάρεις?

θυμήσου την τυφλόμυγα. ποτέ δεν ξέρεις τι πιάνεις ή τι αφήνεις. όταν σου κλείνουν τα μάτια, ακόνισε αισθήσεις και μυαλό.

fact up

2012-02-04T19:28:00.003+02:00

There's an unceasing wind that blows through this night
And there's dust in my eyes, that blinds my sight
And silence that speaks so much louder that words,
Of promises broken

i'm not calling you a liar, just don't lie to me

2012-01-18T00:39:00.003+02:00

Καμιά φορά τα γράφεις για να τα ξορκίσεις. Ό,τι είναι ορατό μπροστά σου, δε μπορεί να σε πειράξει. Το βαθιά κρυμμένο, αντίθετα, εκείνο φοβίζει, έτσι που είναι σκοτεινό.

Αποφεύγεις επιδέξια κάτι που ξέρεις εξαρχής πως θα συμβεί. Το αναβάλλεις. Δεν είναι που φοβάσαι, είναι που θες να προλάβεις, ελπίζεις πως τελικά θα γλιτώσεις χωρίς ούτε μία γρατζουνιά.

Κάνεις λάθος. Η πρόσκρουση είναι πιο δυνατή, ως αναπάντεχη, σου έρχεται απ'το πουθενά. Μα πώς? Εσύ αλλιώς τα είχες τακτοποιήσει.

Ας είναι. Άσε να χαλάσει το όμορφο προσωπάκι σου (πουλάω ειρωνεία τώρα, δεν ξέρω αν το αντιλαμβάνεσαι), μπας και καταλάβεις.

Πως δε μπορείς να τρέχεις με 200 αν θες να κοιτάξεις τον ήλιο που πέφτει.

untitled

2012-01-11T01:15:00.004+02:00

Επειδή η κάθε μέρα ξεκινάει με προδιαγραφές να είναι καλύτερη από την προηγούμενη θέλω να ξυπνάω με χαμόγελο.
Υπάρχουν βέβαια μέρες που ενώ ξεκινούν με τις χειρότερες προδιαγραφές διαγράφονται φωτεινές στη διάρκεια τους. Η σημερινή φερ' ειπείν.

Όλα γύρω μου σηματοδοτούν ότι μεγαλώνω. Κι όπως κάθε φορά που ένας κύκλος εμπειριών δίνει τη θέση του σε έναν καινούριο για να διαγράψει με τη σειρά του νέα τροχιά ταλαντεύομαι. Αμφιταλαντεύομαι. Σχηματίζω ρυτίδες, ασχημαίνω, εμφανίζω κρίσεις πανικού, παθαίνω εμμονές, αναπνέω γρήγορα κι έπειτα ησυχάζω. Η ωριμότητα του πράγματος έγκειται στην ταχύτητα με την οποία διέρχεται όλο αυτό. Στο αποψινό μου χαμόγελο.

υγ. "επάγγελμα?"
"φοιτήτρια!"

κάτι απλό

2011-12-03T13:30:00.004+02:00

Αν όσο μεγαλώνουμε μαθαίνουμε, αν ανακαλύπτουμε σταδιακά κι εκ βάθους τον εαυτό μας, αν κατανοούμε τα πρότερα λάθη και τις αδυναμίες μας κι αν συλλέγουμε τη θετική αποκομιδή για τα μελλοντικά μας σχέδια, τότε δε θα έπρεπε θεωρητικά να γινόμαστε μέρα με τη μέρα καλύτεροι;

Αναρωτιέμαι που χωλαίνει η όλη διαδικασία, σε ποιο εμπόδιο ενδογενές ή εξωτερικό σκοντάφτουμε και καταλήγουμε γεροπαράξενοι, με πλειάδα κόμπλεξ, ανασφάλειες, δογματισμούς κι εν τέλει χάνουμε την κατανόηση των ανθρώπων μας και την πίστη στον εαυτό μας.

Έχει εν μέρει δίκιο το στικεράκι μου με τους προβληματισμούς του, που τρώνε και μένα, το παραδέχομαι, μα η κρίσιμη ερώτηση, θαρρώ, δεν είναι 'ποιος καθορίζει τις επιλογές μας', αλλά 'γιατί με απασχολεί η δική του κοσμοθεώρηση'. Η κοινωνία πάντα θα βρίσκεται απέναντί σου, άλλοτε απλώνοντας το χέρι προστατευτικά για να σε περιλάβει στους κόλπους της κι άλλοτε γυρνώντας την πλάτη απαξιωτικά, και καμιά φορά θα την περιφρονείς εσύ ο ίδιος και θα φεύγεις για λίγο μακριά της. Μέχρι να επιστρέψεις. Το ζήτημα είναι να βρίσκεις την ιδεατή κάθε φορά ισορροπία.

Θέλω όσο με διαπερνά ο χρόνος να γίνομαι καλύτερη. Είτε αυτό συνεπάγεται επιτυχία ή ευτυχία είτε όχι. Θέλω να μπορώ να κοιτάζω πίσω με ένα χαμόγελο ζεστό, αγκαλιάζοντας τα λάθη μου και μαθαίνοντας από αυτά. Θέλω να ζω τις στιγμές που μας περιβάλλουν εδώ και τώρα με ζωντάνια, γιατί ποτέ ξανά δε θα είμαι τόσο νέα και ζωηρή όσο αυτή τη στιγμή. Θέλω να συνεχίσω να κάνω όνειρα για το μέλλον με θάρρος πέρα από τις προβλέψεις και τις παροτρύνσεις της κοινωνίας για εμένα, πέρα από στατιστικές και περιορισμούς για το βάρος που καλείται να κυοφορήσει η δική μου γενιά.

Ίσως να γινόμαστε πράγματι καλύτεροι τώρα που το σκέφτομαι. Απλώς το καλό μας πρόσωπο δεν εκφράζεται με τον ίδιο τρόπο στα ίδια πάντα πρόσωπα με την αλλαγή των καταστάσεων.

υγ. Ίσως είναι η πρώτη φορά εδώ και μερικούς χειμώνες που περιμένω με προσμονή τα Χριστούγεννα. Ίσως νιώθουμε την ανάγκη του νέου ξεκινήματος πιο έντονα από κάθε άλλη φορά.

oops, sorry, the wind got it.

2011-11-25T20:24:00.003+02:00

Αντιθέσεις.

Όριο δικό σου ή ετερογενές; Θέλω και δε θέλω. Μπορώ και δε μπορώ. Αντέχω και δεν αντέχω. Εκκίνηση και παλινδρόμηση. Δίνομαι και δε δίνω. Γελώ και πνίγομαι. Σωστό και λάθος. Ανεκπλήρωτο και δεδικασμένο. Ουσία και φαίνεσθαι. Γουστάρω και ξενερώνω.

Και πάλι αντιθέσεις.

Είναι και δεν είναι. Είμαι και δεν είμαι. Είσαι και δεν είσαι.

Παρόν, παρελθόν, μέλλον.

Τρίπτυχα.

Πληθώρα προσώπων.

Μοναξιά.

Σύζευξη.

Αντιθέτων.

ps. I'm not over you. I'm over it.

fool-stop

2011-10-25T20:32:00.003+03:00

Katya: Sometimes, even if you have the keys those doors still can't be opened. Can they?
Jeremy: Even if the door is open, the person you're looking for may not be there, Katya.

hey, hey, my, my

2011-10-15T16:36:00.007+03:00

Εσπρέσσο δεύτερος της ημέρας. Ανασαίνω το βρώμικο αέρα της πόλης σε σκηνικό γνώριμο.

Από παλιά;

Από πολύ παλιά. Σε κάποια ανύπαρκτη ανάμνηση θαρρώ.

Ο Βίλχελμ Ράιχ με παροτρύνει σε ένα αλλιώτικο γνώθι σαυτόν, εύχεται να γίνω αυτός που ονειρευόμουν στα δεκάξι. Αφουγκράζεται ίσως την εν λευκώ φάση περισυλλογής που μας διαπερνά. Το ζήτημα είναι να τη διαπεράσουμε εμείς.

Εμείς;

Εμείς, μη γίνεσαι παρτάκιας.

Ξέρεις, συμβαίνει κάτι αλλόκοτο με εμάς τα ζωντόβολα. Όταν μας απομακρύνεις, το βαφτίζω σώσεις, από την επίφαση πλεονασμού που με κόπους μες στα χρόνια έχουμε χτίσει, μένουμε ακάλυπτοι, ανίκανοι να διαχειριστούμε τις πραγματικές ανάγκες μας.

Και οι επιθυμίες;

Το αυτό. Δώσε σε ένα παιδί πέντε δεκάρες για να αγοράσει ένα δίσκο της αρεσκείας του. Είναι δοσμένο, ότι τα δάχτυλά του θα διατρέξουν την επιφάνεια του κάθε δίσκου, θα ρίξει κλεφτές ματιές στα στοιχεία των δημιουργών, θα εντυπωθεί η εικόνα του εξωφύλλου στην αντίληψή του, θα διαλέξει. Δώσε στο ίδιο παιδί χρήματα που αντιστοιχούν σε χίλιους δίσκους και κάλεσέ το να κάνει επιλογή. Είναι διαφορετικό.

Σε κερδίζει το διαφορετικό.

Με κερδίζει το αυθεντικό, αυτό που ξεχωρίζει χωρίς να κοπιάζει. Ίσως λιγάκι μόνο. Αποκρυσταλλώνεται γνήσια στα μάτια. Μην κοιτάξεις αλλού, μάταιος κόπος.

Εσπρέσσο δεύτερος της ημέρας. Ανασαίνω τον καθαρό αέρα της πόλης σε σκηνικό γνώριμο.

Από παλιά;

Από πολύ παλιά.

inevitable

2011-10-01T12:53:00.002+03:00

Οκτώβρης, αν έκανε και λίγο κρύο, ίσως να το καταλάβαινα.
Ταξίδια χρειάζομαι, ανάσα βαθιά και πάμε.

υγ. σε μια απ'τις (όλο και συχνότερες) βόλτες με το αμαξάκι.

you turn every head..

2011-08-19T02:36:00.002+03:00

..but you don't see me.

Θεσσαλονική, αργά.

2011-07-21T01:44:00.005+03:00

Εκεί με βρίσκεις πάλι. Στο χώρισμα μια σπιθαμή κουλουριασμένη κοιτάζει ψηλά και ανασαίνει βαθιά. Ανταλλάσσει στιχομυθίες όλο νόημα, σκέψεις που την καίνε και που δε βρίσκει τον κατάλληλο δέκτη να τις διοχετεύσει. Κάτι έλειπε, να δεις. Η γνώριμη, πάντα αλάνθαστη, εγκάρδια συντροφιά. Αφή, μυρωδιά, ενέσεις στο μυαλό. Αυτό.

Είναι αλήθεια πως αν το μέσα αντικατοπτρίζει στο βλέμμα και στις εκφράσεις, ένα χάδι τη σκεπάζει ολάκερη. Τώρα πια γνωρίζει, πως οι πραγματικές μας επιθυμίες, με τις ανάλογες ασυνείδητα συνειδητές κινήσεις βρίσκουν τελικά την έκφρασή τους. Ακόμη, αντιλαμβάνεται, πως οι ιδανικές επιλογές είναι πρέπον να παραμένουν ιδανικές. Για να φωτίζουν περιπαιχτικά τα τωρινά όποτε συντρέξει ανάγκη. Χαίρεται που είναι σε θέση να αντιληφθεί την ευτυχή της κατάσταση, όχι όπως άλλοτε με την ίδια αίσθηση πληρότητας, μα με συναίσθηση αφθονίας.

Σύμφωνοι, η ζωή δεν είναι μυθιστόρημα, μα ποιος αμφισβητεί πως μερικές φορές το ξεπερνά, πλήρης ανατροπών. Αντίθετα, μέτρια μυθιστορήματα τυχαίνει συχνά να αραδιάζουν σειρές αναμενόμενων λέξεων, για να καταλήξουν στο προφανές που συνοψίζεται σε μια πρόταση. Τη σκότωσε γιατί την αγαπούσε. Διόλου ανάξιος λόγος, για να είμαστε ειλικρινείς.

Εκεί με βρίσκεις πάλι. Αλλιώτικη. Δε χαρίζομαι. Αφήνομαι μοναχά να με κερδίσεις. "Γιατί δεν είμαι πια ηλίθια, κρύβει μια γλυκιά βλακεία αυτό", για να δανειστώ και μια ατάκα της Κ. Κι ας ξέρω πως η βλακεία δεν είναι ποτέ αθώα.

LoveLoveLove from Shannyn Sossamon /\/\ Maudegone on Vimeo.

high fidelity

2011-06-23T18:57:00.004+03:00

σπατάλη ημερών υπο-μένοντας τη ζέστη

ένας ανεμιστήρας θα αρκούσε θαρρώ

αράδες λέξεις που έχουν εντυπωθεί

"σταμάτα πλέον να διαβάζεις όσα ήδη ξέρεις"

οι συνθήκες και άλλοτε ίδιες υπήρξαν

κι όμως κάτι είναι άρδην αλλιώτικο

ανάσα

ανοίγοντας τα μάτια όπως από βουτιά

βλέποντας αυτό που ο βυθός στερούσε από την όψη

επιδεικτικώς αλαζονικά

ήλιος ζεστός

ps. το θέλω κι εγώ.

fix you

2011-05-12T01:14:00.003+03:00

Έχει ο καιρός γυρίσματα.

Αν μπορούσες θα έβγαζες επιδεικτικά τη γλωσσίτσα, θα έκανες κανα δυό χαριτωμένες χειρονομίες και θα τους έγραφες όλους. Να μπορούσες μόνο.

"Δεν αφιερώνεις χρόνο για σένα και μόνο."

Κι αν τυχόν τους αντιτάξεις ότι τελευταία τα βρίσκεις με τον εαυτό σου, ότι αγκαλιάζεις το βαθύτερο εγώ σου σε μια μέθεξη γαλήνης, σε περνούν για ψυχικά ανισόρροπη. Είναι που οι αυτάρκεις άνθρωποι προκαλούν, μάτια μου. Δεν αφορά εσένα αυτό, μη μου φουρκίζεσαι. Η αυτάρκεια εμπεριέχει δύναμη, μα η δύναμη δεν την προαπαιτεί.

Σε τούτο το αλισβερίσι που καθημερινά περιφέρεσαι έχε κατά νου και το αυτό, πως αν κάποιοι άνθρωποι μας πληγώνουν αρκετά, ηθελημένα και μη, είναι γιατί προηγουμένως μας έχουν κάνει μεγάλο καλό. Έχουν καλύψει μια ουσιαστική ανάγκη μας, κι όταν τα πράγματα αλλάζουν, το άθροισμα καταλήγει σε κάτι ουδέτερο. Άλλοι το λεν γλυκόπικρο, άλλοι μηδενικό. Τα εξ'υπαρχής μηδενικά να σε προβληματίζουν. Αυτά που δε σε βλάπτουν εν τοις πράγμασι, μα και ποτέ δε σε ωφελούν.

αλλά-ζω

2011-05-03T12:47:00.004+03:00

Our wrongs remain unrectified

and our souls won't be exhumed

La Javanaise

2011-04-09T14:13:00.005+03:00

"...ΈΚΘΕΣΙΣ ΚΑΤ'ΟΙΚΟΝ ΕΡΕΥΝΗς ΠΡΟς ΣΥΛΛΗΨΙΝ, ΑΥΤΟΨΙΑς ΚΑΙ ΚΑΤΑΣΧΕΣΕΩς

Ο τίτλος έχει προσδιορίσει το τέλος

να ρίξω μια κουβέρτα πάνω μου και παντού, στα παράθυρα. Ένας που ξενυχτά είναι λεία των χαφιέδων γειτόνων του. Ένας ποιητής που γράφει είναι πολύ πολύ μικρό παιδί, έχει πυρετό τη νύχτα. Δρα και ζει αυτόματα, έχει άγνοια της λογικής του κινδύνου. Θεωρεί τον εαυτό του πολεμιστή κατήγορο της πανταχού διαπραττωμένης αδικίας. Γι' αυτό κρυώνει

ΗΛΘΟΜΕΝ ΠΡΟς ΔΙΕΝΕΡΓΕΙΑΝ ΚΑΤ' ΟΙΚΟΝ ΕΡΕΥΝΗς ΚΑΙ ΣΥΛΛΗΨΙΝ ΤΟΥ ΚΑΤΑΔΙΩΚΟΜΕΝΟΥ, ΣΥΝΟΔΕΥΜΕΝΟΙ ΥΠΟ ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΗς ΔΥΝΑΜΕΩς, ΕΧΟΝΤΑς ΒΑΣΙΜΟΥς ΠΛΗΡΟΦΟΡΟΡΙΑς ΟΤΙ Ο ΚΑΤΑΔΙΩΚΟΜΕΝΟς ΚΡΥΠΤΕΤΑΙ ΕΝΤΟς ΤΗς ΟΙΚΙΑς ΤΟΥ.."

Κατερίνα Γώγου - Νόστος

υγ. σκέψη που τρέχει σε ένα φίλο, ζεστό μολοταύτα, που δεν βρίσκω πια πως να αγγίξω.

Δεν είσαι, φαίνεσαι.

2011-04-01T14:36:00.004+03:00

Μου αφήνει διακριτικά κι ωστόσο επιδεικτικά το απόκομμα της εφημερίδας στο γραφείο. "Τέσσερις φοιτητές της Νομικής του Αριστοτελείου κατέλαβαν την πρώτη θέση στον ευρωπαικό διαγωνισμό..." Με καταλαμβάνει το ίδιο, πάλι, συναίσθημα. Συγχαίρω τα παιδιά αυτά, και κατσαδιάζω τον εαυτό μου.

Απόγευμα σε πόλη αγαπημένη, την ώρα που ο ήλιος παίρνει την κατιούσα, μόνο που σήμερα δε με αγκαλιάζει, όπως συνήθως, τη νιώθω ξένη. Οι δρόμοι της φασαριόζικοι και τα στενά της ασφυκτιούν από σακκούλες σκουπιδιών, έτσι είναι αγάπη μου, τα σπίτια μέσα απαστράπτοντα, και οι γύρω αυλές βρώμικες, χαρακτηριστικό του Έλληνα στοιχείο η αδιαφορία για το κοινόχρηστο. Αντιφατικό του στοιχείο αυτό, αν ληφθεί υπόψη η σκυλίσια του εμμονή με το κοινό. Κοινή γνώμη, κοινά γούστα, κοινά συμφέροντα, κοινές διαταραχές.

Ποτέ ο ανταγωνισμός μεταξύ μας δεν ήταν τόσο έντονος, και ποτέ η επιτηδειότητα μας τόσο απροκάλυπτη. Πιάνουμε δουλειές που δεν μας αφορούν από ανάγκη, οι καιροί δύσκολοι γαρ, παντρευόμαστε ακολουθώντας το κοινωνικό πρότυπο από συμφέρον, κόβουμε ανθρώπους από τις ζωές μας μόλις τα πράγματα απαιτήσουν ειλικρίνια και επιδεξιότητα από την πλευρά μας, και αρκούμαστε στο να αντιδρούμε μέσω γκρίνιας. Γινόμαστε ίδιοι, άρα κοινοί.

Μη με παρεξηγείς, τυγχάνω λάτρης της ζωής. Μόνο εκφράζω τον τρέχοντα ανεκπλήρωτο έρωτα μου μαζί της.

you better leave

2011-03-11T02:07:00.003+02:00

Flies in your window
Junk in your mail
Some ragged old sorrow
Hot on your trail

No-one comes to you
Not even in your dreams
There ain't nothing moving through you
It's all as bad as it seems

She is a shadow
Of something you wanted
How badly you wanted it
It still drives you insane

You're a dirty man to want her
And you were junk for letting go
You're a fool to even wanna be around her
Those other people you don't even wanna know

You can't hold up in
Close to your heart
You can't hold up in
You just tear things apart

You better leave
Leave a reed shadow
A late night reed shadow
To the ivory room

She is a shadow
Of something you wanted
How badly you wanted it
It still drives you insane

ps. Ε, μην περιμένετε και βιντεάκι από γιουτιούμπι. Βρείτε καμιά δική σας καλύτερη εκτέλεση. Εγώ βρήκα.

don't let me be missunderstood

2011-02-26T20:54:00.004+02:00

Πόσο κλέφτες γίνονται οι άνθρωποι, όταν διεκδικούνε μερίδιο από την ψυχή σου.
Πόσο ψεύτες, όταν σου ζητούν να γυρίσεις πίσω εκείνα που δε σου έδωσαν ποτέ.
Πόσο ηλίθιοι, όταν νομίζουν πως δεν έχεις την ικανότητα να διακρίνεις το σουγιά, που είναι κρυμμένος στην ανθοδέσμη με τις γλαδιόλες.

(Ξεφυλλίζοντας τη σιωπή-Αλκυόνη Παπαδάκη)

answering machine when the human touch is what I need

2011-02-21T19:05:00.008+02:00

Μια κούπα ζεστός καφές φουντούκι κι ένα κομμάτι χαλβά με μέλι. Μμμμ.

Και δεν είναι ότι δε θέλεις να βγεις εκεί έξω. Θέλεις πολύ. Μα διστάζεις. Η έκθεση. Η κούραση. Το φθαρτό και φθαρμένο. Το περνά-και-δεν-αγγίζει.

Και δεν είναι ότι είσαι ασφαλής στο μέσα. Δε σε καλύπτει πλέον. Χρειάζεται ανακαινίσεις και μεταμορφώσεις. Χρειάζεται εισιτήρια από νέες συναυλίες, νέες καρτ-ποστάλ.

Και δεν είναι που..

Μόνο που..

now listening to: the past recedes-john frusciante

we've lived in bars

2011-02-09T23:58:00.009+02:00

"Κλείνω. Μάτια. Ανοίγω. Μυαλό."

Κι ανοίγεις σελίδα ροής, σελίδα προβολής ελληνικών επεισοδίων. (ηναγκάσθην να γκουγκλάρω τη λέξη μπας και τη γράψω μια φορά ορθά). Προκαλεί το γέλιο σου. "Συμπλήρωσε την ημερομηνία γέννησης σου και βρες πότε θα πεθάνεις", βγάζει μάτι ένα από αυτά τα διαφημιστικά χαριτολογήματα ή χαριτωμένα διαφημιστικά. Και τι κερδίζω?

Άκουσα πολλά τελευταία για τις συνθήκες. Λέξη ζόρικη, λέξη παυσίπονο ευκολόχρηστο, αφορισμός και προσπάθεια εξευμενιστική. Είδα ανθρώπους να τρώνε χρονάκια σκαστά, για μερικά γραμμάρια, ισοβίτες να αποκαλούν τους χρήστες 'αρρωστάκια', νέες κοπέλες να τολμούν να διαπιστώνουν ότι ίσως μέσα είναι καλύτερα από εκεί έξω, κι όλοι διατείνονταν το ίδιο και το αυτό. Τι πήγε στραβά? "Οι συνθήκες."

Διάβασα για το Γιάννη Αγιάννη που αν και υπήρξε ο καλύτερος άνθρωπος του Μοντρέιγ η ταμπέλα του κακούργου κακοποιού, δράστη κλοπής και κατόπιν αποδράσεως δε σταμάτησε να τον ακολουθεί για όλη του τη ζωή, για κοινωνίες αλλοτινές που σε τίποτε δε διαφέρουν από τις σημερινές δικές μας, καιροί που φέρνουν μόνο αλλαγές επιστημονικές και πρόοδο καμία. Έμαθα για τη Φαντίνα, που αναγκάστηκε να γίνει πόρνη, γιατί την παράτησε ο Θολομιέ με το μωρό στην κοιλιά. (Διαπίστωσις συνδεόμενη άρρηκτα με τα προαναφερθέντα, πάντα ένας άντρας προκαλεί το κακό.)

Ένιωσα το αυτονόητο, μα συχνά μη προδήλως ορατό, ότι τα πράγματα είναι σχετικά. Πως οι άνθρωποι βιάζονται στις ετυμηγορίες τους, στις προκαταλήψεις τους, στις εμπάθειές τους. Πως τα φαινόμενα απατούν κι εκβιάζουν και βιάζουν το μυαλό μας.

Δε θυμώνω.

Απλώς ξενερώνω.

υποσυνείδητο

2011-01-29T02:17:00.002+02:00

"...θεμελιακές εικόνες οι οποίες είναι όλες πρόστυχες, είναι δηλαδή οι εικόνες οι πιο σκανδαλώδεις, εκείνες ακριβώς που περνάει δίπλα τους η συνείδηση χωρίς να τις αγγίζει, επειδή δεν μπορεί να τις αντέξει, γιατί αν τις αγγίξει, θα τιναχτεί στον αέρα, θα γίνει χίλια κομμάτια.."

φαύλος κύκλος. όσο δεν παλεύω, τόσο μου επιτίθενται, κι όσο μου επιτίθενται, τόσο υπαναχωρώ. κι αν τελικά νικήσω τον πόλεμο αυτό, θα είναι καθαρά ένα μικρό θαύμα.

υγ. έχει κ η μαλακία τα όρια της θαρρώ.

ο άνθρωπος του λεωφορείου

2011-01-16T13:51:00.005+02:00

Ας πούμε ότι ζω το αποτύπωμα σιωπής μου.

"Ό όρος 'αποτύπωμα σιωπής' προήλθε από τα ίδια τα χαρακτηριστικά της ειδικής αυτής ψυχικής συμπεριφοράς. Η ψυχή αποτυπώνει την πράξη, τη στιγμή που τόσο ο νους όσο και το αίσθημα, χωρίς να καταργούνται, μοιάζουν να σωπαίνουν. Ενώ αδρανούν οι εκδηλώσεις τους, εκείνα συνεχίζουν να λειτουργούν ως όργανα πρόσληψης, αποτύπωσης της πράξης. Και μάλιστα, στον ύψιστο βαθμό ενεργά και αποκρυσταλλωμένα."

Είναι περίεργο και συνάμα αμφιβόλου επιτυχίας να εξηγήσεις, οι άνθρωποι όταν δυσκολεύονται να καταλάβουν, προσποιούνται τους θιγμένους. Απαλλάσσονται από την υποχρέωση να καταβάλουν προσπάθεια έξω από τους συνήθεις τρόπους αντίληψης των περιστάσεων. Μετάφραση, θέλω πολύ να σε δω, αλλά δεν έχω ιδέα, τι μπορούμε να μοιραστούμε εμείς οι δύο, όταν το δυσνόητο υψώνεται ανάμεσά μας.

Μια διαύγεια εσωτερική, μια αίσθηση δύναμης και γαλήνης μέσα στην αναταραχή των ημερών, μια επιθυμία για κάτι έξω από τα συνήθη. Και πως να εξηγήσεις, ότι κάτι αλλάζει μέσα σου χωρίς δεδομένη αφορμή. Την παράλογη αντίφαση της ηλικίας με τη στίβα των αναμενόμενων υποχρεώσεων.

"Μέρες ηλιόλουστες με παγωνιά. Τον περισσότερο καιρό περπατούσα και χάζευα, πήγαινα στα βιβλιοπωλεία, έπινα καφέδες, έτρωγα τα βράδια σε μισοάδεια μπιστρό, απέφυγα τα μουσεία, τυλίχτηκα στην ερημιά μου όπως μέσα σε ένα ζεστό πανωφόρι. Το χαιρόμουν. Ζούσα επιτέλους αυτό που ήθελα. Την αποξένωση. Και τη ζούσα απόλυτα. Ξένος μέσα σε ξένους. Γαλήνιος. [...] Μια μέρα πριν φύγω βρέθηκα στη γνωστή Γέφυρα των Τεχνών, στο Σηκουάνα. Χάραζε. Δεν είχα παρατηρήσει ποτέ ως τότε την παριζιάνικη χαραυγή. Άνθρωποι περνούσαν αραιά πηγαίνοντας στις δουλειές τους. Κοίταζα απέναντι μου τον ουρανό πάνω από το νησάκι. Έγινε ρόδινος, κόκκινος, πράσινος -δε θυμάμαι ακριβώς τη χρωματική σειρά- και κατέληξε χρυσαφένιος κι ύστερα κατακίτρινος. Χλωροφορμισμένος. Αυτή η σταδιακή χρωματική μετάλλαξη συνέβηκε αργά και σταθερά, δίνοντας στον χαμηλό ορίζοντα τη μορφή εμπρεσιονιστικού πανοράματος. Κοίταζα έκπληκτος τη ζωγραφική της φύσης. Ένα αόρατο πινέλο τόνισε με ζωηρές βαφές το ουράνιο βάθος. Η πολιτεία δεν είχε ξυπνήσει ακόμη. Όταν ξημέρωσε, όλα έγιναν γκρίζα. Μεμιάς ξεθώριασαν. Οι δρόμοι γέμισαν. Όταν συμβαίνει το θαύμα, κοιμόμαστε, κι όταν ξυπνήσουμε, έχει χαθεί."

Εξάλλου το πραγματικό δεν υφίσταται παρά μόνο μέσω του παραλόγου.

Γιατί ο χρόνος είσαι εσύ και οι άλλοι

2010-12-31T18:22:00.004+02:00

Η αλήθεια?

Η χρονιά που φεύγει και η χρονιά που 'ρχεται δεν τυγχάνουν του ενδιαφέροντός μου από πλευράς περισυλλογής και συλλογής στιγμών τάχα αξιοσημείωτων και αποσταγμάτων σοφίας που οδηγούν σε έναν δήθεν καλύτερο εαυτό μου. Έννοια σου, κι αυτός δεν καθορίζεται από τα νούμερα που αλλάζουν στο κοντέρ, όσο από την ένταση της φλόγας μέσα μου. Με τούτη έχουμε ένα θέμα, όχι άλυτο, μολαταύτα.

Ξυπόλητη και χάνοντας την ισορροπία, δοκιμάζω το φόρεμα του βραδιού και το κρίνω απολύτως του γούστου μου, απλό και εντυπωσιακό ταυτόχρονα. Τα μαλλιά ανάκατα, κοιτάζομαι στον καθρέφτη, μου αρέσω. Το βράδυ που 'ρχεται με προβληματίζει.

Και να 'τανε λέει...

Χαστούκι ελαφρό, σου δίνω κι ένα απόσταγμα τώρα, έτσι για το καλό. Ό,τι καλύτερο κι ομορφότερο έμαθα φέτος, είναι ότι οι δυνατότητες είναι απεριόριστες. Ό,τι μας πλαισιώνει είναι αντίστοιχα η τροχοπέδη ή το έναυσμα. Γιατί ο χρόνος είσαι εσύ και οι άλλοι.

Ας ευχηθούμε ένα πλαίσιο γεμάτο αγάπη στον καθένα.

άνευ

2010-12-12T23:12:00.005+02:00

«κανείς να μη μάθει πώς ζήσαμε, κανείς να μην ξέρει από πού ερχόμαστε και προπαντός, κανείς να μη μάθει ποτέ, πώς πεθάναμε».

Der Mensch ist ein Seil, geknüpft zwischen Tier und Übermensch

2010-11-28T18:05:00.004+02:00

Κάτω, κάτω, πάνω, πάνω, κάτω, πάνω. Μαθαίνεις γρήγορα. Βάλε και τη φωνή, βάλε την έκφραση και τη χροιά. σε μια φανταστική εκδοχή ικανοτήτων. κούρσα των ρευστών πιθανοτήτων. με πρόδωσαν οι λέξεις μου, σταμάτησαν να είναι μοναδικές του είδους τους. γίναν σαφώς ατομικές οπτασίες ακατανόητες στους τρίτους. με πρόδωσε η καρδιά και το μυαλό μου. χώρεσαν σχήματα και απολαύσεις ετεροπροσδιοριζόμενες κι έσβησε ο ρυθμός τους. θυμάμαι την εκδρομή, μέσα στο χακί μπουφάν και τον γκρί σκούφο, ένιωθα ζεστή και γεμάτη, ένα Μ ενάντια σε όλη την ανθρωπότητα. δε με ένοιαζε στιγμή αν έστριβα σε δρόμους παράταιρους, αν χανόμουν για λίγα λεπτά απ'τον προορισμό μου. περίεργο. δεν έχω καμία φωτογραφία από εκείνη την εκδρομή. κι όμως, θυμάμαι ακόμα και τη μυρωδιά της ανάσας μου, θυμάμαι έντονα τα δέκατα και το πείσμα μου, τη μάχη με το muss sein μου.

Wonder what it is that makes the world turn slower
wonder what it is that makes me feel so mad
everyone that talks to me I so wish wouldn't
I wouldn't even care exept I feel so bad

δεν ξέρω αν φταίει που μεγαλώνω εγώ, ή αν φταίει που μεγαλώνουν οι γύρω μου. γιατί αν η προφανής στους άλλους εικόνα μας είναι και αυτή που μας καθ-ορίζει, τότε έχω ξεφύγει μακράν απ'το πεδίο ορισμού μου, και είναι τόσες λίγες οι στιγμές που λύνω την εξίσωσή μου.

και τελικά, φταιν αυτοί που δε μου το βγάζουν ή φταίω εγώ που δε μου βγαίνει?

Ανάκατα

2010-11-15T01:50:00.002+02:00

"Ταλέντο είναι να μην το βάζεις κάτω", μου τσιτώνει βραδιάτικα το μυαλό ο κύριος Καρλάιλ και δε δύναμαι να εκφέρω μια άποψη της προκοπής, εμπεριστατωμένη και με τα όλα της. Η επιδέξια υπερπήδηση της παραίτησης απαιτεί σίγουρα χαρακτήρα προικισμένο, ωστόσο μπορεί να θεωρηθεί αυτούσια ταλέντο, δηλαδή έμφυτη και σύμφυτη ικανότητα ως προς κάτι?

Μου 'ρχεται στο μυαλό εκείνη. Κουβαλά στην πλάτη 8 δεκαετίες και δεν το βάζει κάτω ποτέ, κάνει το βλέμμα σου να χαμηλώνει ταπεινωμένο, δικαίως νικημένο, καθώς κοροιδευτικά παριστάνει τα αχ και τα βαχ σας. Τα ανούσια. Τα ανόητα. Τα λιπόψυχα. Πάντα με αγάπη περίσσια.

Οι μέρες περνούν με μια σύγκρουση εσωτερική, προσπαθώ να παραμένω άνθρωπος, όσο κι αν μέσα μου αποξενώνομαι από το γένος του. Ιστορίες για αγρίους. Ύστερα βιβλία, η απουσία τους σου προκαλεί μια στενοχώρια. Και λόγια λίγα, κάθε που το ανοίγεις, μετανιώνεις για περισσότερα απ'τα μισά, κάθε που ανοίγεσαι, μετανιώνεις για το σύνολο. Δεν είναι που μαθαίνεις αργά πώς να είσαι άνθρωπος, είναι που πρέπει να το μάθεις μόνος και μέσα από πολλές αντιξοότητες.

Φαράγγι, νερό που τρέχει, το νερό ξέρει να ξεγλιστρά πιο γρήγορα απ'όσο μπορεί να συλλάβει το βλέμμα, βλέμμα ψηλά στις απόκρημνες κορυφές, στο ατελείωτο του πρασίνου και στο θολό της ομίχλης και σκέψεις του τύπου 'μωρό μου δε θα ήταν υπέροχο να αποκλειστούμε εδώ πάνω?' 'ναι, θα ήταν. Μήπως να το βούλωνες τώρα?'

Το ταλέντο δεν αρκεί, εκεί όπου ο προσωπικός κάματος απουσιάζει. Κι έχουμε γίνει αρκετά φυγόπονοι, ρε γαμώτο.

.

Στάση

2010-11-03T13:44:00.003+02:00

<< Είναι σωστό όταν γίνονται σημαντικά πράγματα γύρω σου να τα παρακολουθείς και να τα νιώθεις, να μην τ' αφήνεις να περνάνε. Θυμάμαι ήμουνα κάποτε σε μια στάση και περίμενα το τρόλει. Όπως καθόμουνα, κοιτάω πάνω. Έγραφε: "Αντί να χαζεύεις, εδώ πάνω, βρε μαλάκα, δεν κοιτάς μήπως έρχεται το τρόλει?" Ξέρω ότι είναι άσχετο, αλλά αυτό εννοώ. Αφού περιμένεις το τρόλει, τι κοιτάς εδώ πάνω? Ε, μαλάκα? Έτσι κι εγώ. Αποφάσισα να κοιτάω για το τρόλει. Κι άμα περάσει, θα το πάρω. >>

από τα Χαστουκόψαρα

.

Έ, μαλάκα?

Δεν είμαι πια παιδί

2010-10-10T03:33:00.004+03:00

"Οι ισορροπιστές αλλήλων τα βάρη βαστάζοντες
η ιδεώδης κοινωνία καταχειροκροτείται στο τσίρκο"

υγ. είναι περίεργο κι αστείο. τα λόγια που θέλω να μοιραστώ, τα έχεις προλάβει ήδη. απομακρύνομαι, κι η μουσική να παίζει χαμηλά.

You can't say we never tried

2010-09-25T03:27:00.003+03:00

Especially when the October wind
With frosty fingers punishes my hair,
Caught by the crabbing sun I walk on fire
And cast a shadow crab upon the land,
By the sea's side, hearing the noise of birds,
Hearing the raven cough in winter sticks,
My busy heart who shudders as she talks
Sheds the syllabic blood and drains her words.

by Dylan Thomas

Επιστολή 25η

2010-09-20T19:57:00.003+03:00

Την γνωρίζει τυχαία, ίσως στο καφέ που εκείνη δουλεύει προσωρινά μέχρι να βρει το πτυχίο της την αναγνώριση που αξιώνει. Συνδέονται ερωτικά μεταξύ τους, με εκείνον να νιώθει ενοχικά ευτυχισμένος που μπήκε στη ζωή του αυτό το μαγικό πλάσμα. Της κάνει όλα τα χατίρια και κείνη κουνάει σα σκίουρος χαρούμενα την ουρίτσα της. Τη μέρα. Τα βράδια τη βρίσκουν ενδεχομένως στον καθρέφτη του μπάνιου να τρίβει τις μπογιές από τα δαγκωμένα χείλη και τα κλαμένα μάτια της. Ενδεχομένως πάλι με τον καιρό ανταποκρίνεται στο κάλεσμα αυτό της ζωής για μια δεύτερη ευκαιρία στο πλάι αυτού του μοναδικά υπέροχου παιδιού που τη φροντίζει. Καλωσορίζει στοργικά την ηρεμία, φοράει λευκά πουκάμισα και κόκκινες κορδέλες. Ίσως πιάνουν ένα σπίτι μαζί, ίσως τα απογεύματα τα περνούν περιπλεκόμενοι ο ένας πάνω στον άλλο, διαβάζοντας βιβλία και ακούγοντας μουσικές από εξωτικές χώρες που κάποτε ίσως κανονίζουν να ταξιδέψουν.Ίσως της γράφει τραγούδια στην κιθάρα, τραγούδια που εκφράζουν εκστατικά το πάθος που νιώθει απέναντι της. Μια μέρα γνωρίζει έναν τύπο, τυχαία, ίσως στο καφέ που δούλευε εκείνη μέχρι να πιάσει την καλή. Ίσως τυχαία τον είχε δει κάποτε βιαστικά σε μια φωτογραφία που είχε καταχωνιάσει σε ένα από τα βιβλία της. Οι δυο τους πίνουν ένα καφέ άγευστο και συζητάνε για το κοινό τους πρόσωπο, για το παρελθόν αυτού του προσώπου. Ίσως εκείνος μαθαίνει περιστατικά και στοιχεία που δε θα ήθελε να μάθει, που του καταστρέφουν άτσαλα τη θεική εικόνα που έχει πλάσει για το πλάσμα αυτό, που στιγμιαία νιώθει να αποστρέφεται. Τη χωρίζει. Δε μαθαίνει ποτέ ότι εκείνη μόλις είχε αρχίσει βρεφικά και εύθραυστα να χαμογελάει ξανά στη ζωή.

Και τελικά ερωτεύομαι, δε σημαίνει βρίσκω τα πάντα όμορφα πάνω σου. Σημαίνει ότι ακόμη κι αν δε τα βρίσκω όμορφα, δε με ενοχλούν.

Παραληρηματικό

2010-09-14T02:05:00.002+03:00

Nächster Halt: Weißhausstraße

Όλα τα μέτωπα είναι ανοιχτά. Σημασία έχει τι ονοματίζεις αγώνα και αν θα 'πρεπε να έχει την υπόσταση ή το χαρακτηρισμό αυτό.

I get by with a little help from my friends. Έρχονται απαλά και αυθορμήτως στιγμές που αποδεικνύουν πως όσοι μήνες και να περάσουν, όσο κι αν οι ζωές μας κλίνουν σε διαφορετικές, άγνωστες, κατευθύνσεις, εμείς πάντα θα είμαστε εκεί, να θυμόμαστε και να γελάμε ξανά και ξανά με την ίδια χιλιοειπωμένη ατάκα. Γιατί μόνο εμείς υπήρξαμε την ίδια στιγμή στο ίδιο μέρος για να εντυπωθεί στη μνήμη. Κι αν καταλήγω σε συμπεράσματα, ίσως και να είμαστε τελικά μια παρέα όπως αυτές που ζητούσαμε. Κι αν χανόμαστε, δε χανόμαστε και η ανάγκη σύγκλισης μας οδηγεί και πάλι στον ίδιο συνδυασμό σε καινούριο στέκι, με διαφορετικά αλκοολούχα ποτά.

Δεν προσαρμόζομαι σε τίποτα, έχω ήδη προσαρμοστεί στην προσπάθεια μου να προσαρμόζομαι στις ενίοτε αλλαγές που συμβαίνουν μέσα και γύρω μου και αν μη τι άλλο τις αγκαλιάζω. Αν ωριμάζω, θα φανεί στις επι-κείμενες επι-λογές.

Το μπαλκονάκι, ξεχασμένο και παρατημένο της πάλαι πότε 'αισθαντικότητας', να την ξανά η χιλιοχρησιμοποιημένη εκ μέρους μου λέξη, απέκτησε ξανά το νόημά του με δυο τρεις αλλαγές. Ένα βάψιμο, δυο καρέκλες, ένα τραπεζάκι και μια γλάστρα. Κουρνιάζω αρκετά μες στη μέρα. Τα απογεύματα κυρίως, μαζί με καφέ και βιβλίο, τα βράδια καμιά φορά, με ζακέτα και τηλέφωνο. Το τηλέφωνο. Το μπαλκόνι. Τα βράδια μου με ένα τηλέφωνο σ'αυτό το μπαλκόνι, καταφύγιο με έξοδο στον ουρανό.

Επόμενη στάση: Καμάρα

Γύρισα για τα καλά. Το θέμα είναι να μη μείνω πίσω.

υγ. η αίσθηση που προκαλούν ορισμένες φωτογραφίες που βλέπεις την πιο (α)κατάλληλη στιγμή. οι εικόνες, οι γεύσεις, οι μυρωδιές πίσω από αυτές. σχεδόν μπαίνεις μέσα τους. σίγουρα πρόκειται για αγώνα, πώς αλλιώς εξηγείς την πάλη μέσα σου?

I cheated myself

2010-09-02T02:00:00.003+03:00

Βλέποντας μια φωτογραφία σκάλωσα.

Κάνω χρήση λεξιλογίου που καθόλου δε μου πάει. Που θα πάει. Αναρωτιέμαι ποιος στάθηκε πιο ευνοημένος από τις καταστάσεις εν τέλει. Απαντώ με ύφος αποκαρδιωτικό και γκριμάτσα που ασχημαίνει τα χείλη μου. Αναζητώ εκείνο το πλάσμα μέσα μου, εκείνο που μπορούσε να αγκαλιάσει με το βλέμμα του, χωρίς να διαπερνάει με αυτό.

Κι όμως απόψε αισθάνομαι τις αναταραχές του καθώς ζητά να βγει στην επιφάνεια, να αναπνεύσει. Δώσε μου μια ευκαιρία. Αλλιώς δε θα μάθω ποτέ αν την αξίζω.

You know that I'm no good.

.

To me you're strange and you're beautiful

2010-08-19T15:00:00.002+03:00

Σκέψου τη ζωή ως μια πορεία προς μια κάποια ολοκλήρωση-ελλιπή του είδους της-και σκέψου το αυτό, όσο βιάζεσαι τόσο πιο γρήγορα θα φτάσεις στο τέρμα. Μέρες νωχελικές, μέργες βραδύρυθμες. Μέρες που δε σου λείπουν τα μπάνια και οι διασκεδάσεις. Μέρες που ξαπλώνεις σε μια ψάθα στο αγριόχορτο και διαβάζοντας εκατοντάδες σελίδων αποκτάς χρώμα σοκολατί. Οι μέρες που περνούν συνήθως πριν συμβεί κάτι ανατρεπτικό αυτών.

Γελάει αυτός που δεν έχει μάθει ακόμα την άσχημη είδηση.

Επαναπροσαρμογή, επανένταξη, επαναπροσδιορισμός ισοτήτων και ανισοτήτων, θέλω τη θάλασσα όπως τη θέλω, παραλία με κόσμο που τρώει σαντουιτσάκια τυλιγμένα σε ζελατίνα και πίνει φρέσκο χυμό πορτοκάλι, βουτώ στο παγωμένο νερό, ανα-ταράζομαι, βγαίνω βρεγμένη και ξαπλώνοντας στην πετσέτα βουτάω τα χέρια μου στην άμμο, κάνω σχεδιάκια λιλιπούτεια, μυρίζω δάση κι αλμύρα. Απλότητα επιτηδευμένη.

Η μοναχικότητα δεν εμπεριέχει μοναξιά όταν μπορείς να περάσεις αληθινά καλά με τον εαυτό σου, όταν τον αντέχεις και τον αγγίζεις εσωτερικά. Όταν κουβέντες καθημερινά απλοικές σου τη δίνουν στα νεύρα. Άνευρα 'κυκλοφορεί μια μύγα στο σπίτι', 'είδες τις σαγιονάρες μου?', 'το ψήνεις να αράξουμε στη βεράντα?', 'πότε θα βρεθούμε?'. Θέλω να ακούσω κάτι συναρπαστικό, θέλω να συνυπάρχω απλώς στον ίδιο χώρο έχοντας την αυτοτέλεια μου. Θέλω να βρεθώ σε συναυλίες και πάλι, να ακούσω την ηλεκτρική να με συνεπαίρνει, να θέλω να νιώσω το κάθε τραγούδι γραμμένο πάνω μου κι εξ'αφορμής μου.

Θέλω...

το αυτό.

Υou turn every head but you don't see me

Die Tür öffnet auf Anforderung und schließt automatisch

2010-08-03T01:41:00.005+03:00

Mες στην πόλη σου σαν ξένος

άπατρις. σωστά το έθεσε.

κι όλοι σου λένε ότι 'είναι λογικό και θα συνηθίσεις', και δίκιο έχουν

μόνο που δεν καταλαβαίνουν.

υγ. μου λείπουν τα πεζοδρόμια της zülpicher που κάθε φορά γκρίνιαζα για να τη διασχίσω. τόσες αποκτημένες συνήθειες, που εδώ φαντάζουν γελοίες. κανείς δε λέει 'καλημέρα', 'ευχαριστώ', 'παρακαλώ'.

υγ2. θέλω να δω την ταινία. που τον τίτλο της αγνοώ.

υγ3. τίποτα από όσα διαδραματίζονται στο κεφάλι μου αυτές τις μέρες δεν έχει συνοχή.

:/

2010-07-28T20:48:00.004+03:00

"Το ξέραμε από την αρχή ότι κάποια στιγμή θα τελειώσει"
"Δε θέλω να σε στενοχωρήσω, αλλά το ξέρεις ότι είναι προσωρινή η παρέα σου εκεί"
"Έλα, μωρέ, με τους ξενέρωτους τους Γερμανούς"

Το Εράσμους μου σε αριθμούς:

-Αμέτρητες ήταν οι φορές που που άνοιξα το χάρτη για να δω που βρίσκομαι.
-Άπειρες ήταν οι φορές που με ρώτησαν από που κατάγομαι και που συστήθηκα.
-Άτελείωτες ήταν οι φορές που κάναμε γκριλ στο πάρκο δίπλα στη λίμνη παρακολουθώντας αγώνες ή παίζοντας παιχνίδια με αλκοόλ.
-Πάρα πολλές ήταν οι φορές που μπήκα στην ιστοσελίδα της DB για να δω πότε φεύγει το επόμενο τρένο, όπως ελέγχει κανείς τα μέιλ του.
-Κοντά 2.000 είναι οι φωτογραφίες που τράβηξα τους μήνες αυτούς.
-137 υπήρξαν οι ημέρες παραμονής μου εδώ.
-46 ήταν συνολικά οι αφίσες και οι κάρτες που στόλισαν τους τοίχους του δωματίου.
-Περίπου 15 ήταν οι φορές που έφαγα στο Krümmels και περίπου 30 οι φορές που ήπια καφέ στο Dudel.
-Περίπου 20 ήταν οι μέρες που πέρασα στη βιβλιοθήκη παρέα με άλλους 7.
-21 είναι τα χρόνια που έκλεισα σε ένα αυτοσχέδιο πάρτυ στο πάρκο με φίλους που μου εύχονταν σε 5 διαφορετικές γλώσσες.
-Το 18 ήταν ο αριθμός του ηλεκτρικού που σταματούσε έξω από το σπίτι μου.
-Στο 12 όροφο είχα την πιο ωραία άποψη της πόλης.
-9 ήταν οι πόλεις στις οποίες ταξίδεψα σε 4 διαφορετικές χώρες.
-11 ήταν οι άνθρωποι που πήραν κάποιο μεταφορικό μέσο για να έρθουν να με δουν.
-Αρκετές ήταν οι φορές που φάγαμε πρωινό στα McDonalds που μέχρι πριν λίγους μήνες θα σου έλεγα ότι απεχθάνομαι.
-Τουλάχιστον 8 είναι οι νέοι φίλοι που απέκτησα, με τους οποίους θέλω να ξαναβρεθώ οπωσδήποτε.
-6 είναι τα μαθήματα που κατα πάσα πιθανότητα πέρασα. (ναι, στα γερμανικά!)
-5 ήταν οι φορές που επισκέφτηκα το Ludwig Museum.
-3 είναι οι φορές που μου έκανε παρατήρηση ο γείτονας για τη φασαρία (?) που έκανα και 2 οι φορές που μου χτύπησε ευγενικά τον τοίχο.
-Αρκετοί είναι οι γερμανοί που γνώρισα και δε μου φάνηκαν καθόλου μα καθόλου ξενέρωτοι. (Οι Άγγλοι, ίσως.)
-2 είναι τα μπουκάλια ρούμι που αδειάστηκαν σε αυτό εδώ το δωμάτιο με τραγελαφικά αποτελέσματα.
-1 είναι η συναυλία που πήγα, Yann Tiersen λατρεμένα εντυπωσιακός.

so you face it with a smile
there is no need to cry
for a trifle's more than this
will you still recall my name
and the month it all began
will you release me with a kiss

.

Απόψε φεύγει κάποιο τρένο για ένα τόπο ωραίο και ξένο αλλά εσύ πρώτη φορά νιώθεις πως όλα εδώ συμβαίνουν

2010-07-22T11:30:00.004+03:00

Πώς είναι να αφήνεις ένα μέρος στο οποίο κατα πάσα πιθανότητα δεν θα επιστρέψεις?

Es ist unglaublich wie schnell die Zeit vorbeigegangen ist. Bis du daran gewöhnt wirst, musst du wieder noch weg.

Απέφυγα σκοπίμως να μετράω μέρες, αποφεύγω να συζητώ για τα διαδικαστικά, η αλήθεια είναι πως κουράστηκα κάπως, αλλά να..

Μου αρέσει αυτό που ζω εδώ.

Και δεν ξέρω τι με περιμένει πίσω, εκεί. Η λέξη 'πίσω' αποπνέει δύο αντιφατικές καταστάσεις, εμπεριέχει νοσταλγία μα και υπαναχώρηση.

Ξυπνάω τα πρωινά, και ανοίγω τη μεγάλη μπαλκονόπορτα, ο διπλανός δεν έχει σηκωθεί ακόμα, όπως φαίνεται. Με καλεί η Α., συνοδοιπόρος σε όλο αυτό, και με καλημερίζει αλά γερμανιστί. Δεν είναι ούτε ψώνιο μας ούτε πράκτις, είναι που έχουμε συνηθίσει και κάνουμε χρήση του αυθόρμητου. Για πόσο ακόμα? Μιάμιση στη Μένσα, το κλασικό ραντεβού στο καφέ, η Λ. με πειράζει χαιδευτικά, Leute, können wir uns bitte bewegen?, υποσχέσεις για αλλεπάλληλες επισκέψεις στην Κορούνια και στη Σαντορίνη, θεέ μου, πώς (απο)χαιρετάς κάποιον με τον οποίο περνούσες ατελείωτες ώρες καθημερινών δραστηριοτήτων. Δεν είναι απλώς μια προσωρινή παρέα, είναι παιδιά με τα οποία δεθήκαμε, με τα οποία μας ένωσε η τρέλα μας και η παράλληλή μας κατάσταση.

Εκεί σε περιμένουν, σου έχουν λείψει όλοι, ο καθένας από μόνος του, ανυπομονείς να ξαναβρεθείς σε μέρη γνώριμα και ανθρώπους οικείους. Μόνο που το εκεί το έχεις μάθει πια, δεν εμπεριέχει την πρόκληση, είναι σύζυγος αγαπημένος, όχι εραστής.

Η βόλτα στο volksgarten, μια kölsch κερασμένη, και 'συγγνώμη αν τα γερμανικά μου ακούγονται λάθος', 'ακούγονται υπέροχα'. Χαμόγελο μετά.

Πώς πακετάρεις ένα εξάμηνο σε μια βαλίτσα των 20 κιλών διάολε?

υγ. στην ερασμιακή μου οικογένεια.

Ανάρτηση 255.

2010-06-20T04:32:00.004+03:00

"Unser seelisches, soziales, moralisches Elend basiert doch fast immer auf unserer Unfähigkeit zu verzichten."

Desperado(s)

2010-06-12T16:50:00.005+03:00

Πρέπει να ξέρεις πώς μια κοπέλα που γουστάρει αποκτά απαραιτήτως δύο ιδιότητες, γίνεται κουτή και έξυπνη ταυτόχρονα, άκου που σου λέω. Κυρίως κουτή. Έξυπνη που θα πετάξει την ατάκα 'κρυώνω', απολαμβάνοντας την προσφιλή κίνηση των αντρών να μοιράζουν δεξιά αριστερά ζακέτες, φούτερ και δε συμμαζεύεται και κουτή που νομίζει πως φορώντας τη ζακέτα, φούτερ και δε συμμαζεύεται του αυτού, για λίγες στιγμές τον κατέχει. Είναι που επιζητά να αφήσει λίγη από τη μυρωδιά της πάνω του.

Κάτι μου φταίει, κάτι απροσδιόριστο, που δεν ξετυλίγεται στις μέρες, κάτι που με κάνει να ζω στιγμές καθ' όλα ζωηρές, δραστήριες, γεμάτες που περνούν και δεν αγγίζουν. Η λίμνη, η αναπάντεχη βροχή και τα βρεγμένα σανδάλια, μια Γερμανία που γιορτάζει ανελέητα ένα παγκόσμιο πρωτάθλημα ποδοσφαίρου, μου είπαν, κοτσάρουν μια σημαία στο αμάξι, στο σπίτι, στο σώμα, κιτς αξεσουάρ η σημαία το δηλώνω, και ολημερίς φωνάζουν συνθήματα και πίνουν την 'εθνική' τους μπύρα. Χωρίς ακόμη να έχει βρεθεί στα γήπεδα η μητέρα πατρίδα.

Ένα αποτυχημένο πάρτι, με πολύ κέφι από την πλευρά μας, είναι που βρίσκεσαι ανάμεσα σε νέα παιδιά, είναι που ανακατεύετε τις γλώσσες και εκ των πραγμάτων η γκάμα των θεμάτων περιορίζεται στα λιγότερο κοπιαστικά. Γεμίζεις μπαρούτι μόνο όταν έρχεσαι αντιμέτωπη με Γερμανούς καλοζωισμένους, μετάφραση πλαδαράδες, που κοκορεύονται ότι ξέρουν ένα ανέκδοτο για την Ελλάδα. Είναι η στιγμή που αρπάζεσαι για πρώτη ίσως φορά στα σοβαρά και σε πιάνει το δίκιο όχι της πατρίδας, που όπως έστρωσε θα κοιμηθεί, μα το δίκιο του συνεθνίτη που τον στήσαν σε ένα τοίχο και τον πηδάν ακουσίως για να σπάσουν πλάκα. 'Δεν καταλαβαίνω γιατί αυτά τα αστεία τα κάνεις φέτος και δεν τα έκανες πέρυσι, τί ακριβώς έχεις να χωρίσεις μαζί μου που δε με γνωρίζεις και γιατί δεν τα λες καλύτερα σε κάποιον που έχει την εξουσία να οδηγεί τη χώρα σε επιλογές και πρακτικές και όχι σε μένα. Α, και πού είπαμε ότι πήγες διακοπές πέρυσι?' Οι δικαιολογίες και το αποκρουστικό γέλιο του ανεβάζουν γελοιοτρόπως το ηθικό σου.

Βροχή και σήμερα, ακούω τραγούδια του καλοκαιριού μπας και νιώσω, που να νιώσω δηλαδή, όταν ο νέος μου ορισμός για την απόγνωση είναι η αναζήτηση μιας καθαρής λίμνης για να τσαλαβουτήσεις λόγω παντελούς έλλειψης θάλασσας. Ας είναι. Θα φορέσω δικό μου φούτερ σήμερα, μετάφραση, δεν πρέπει να χρειάζομαι το δικό σου. Έξυπνη και μόνο.

Correr es mi destino

2010-06-04T13:15:00.003+03:00

Για το καλό της μέρας.

-Αγαπάκι μου?
-Καρδούλα μου...Χρόνια πολλά!

Χαμόγελα τώρα και συγκίνηση έντασης ίσα αισθητής και "δεν το πιστεύω....καλά που μου το θύμησες", είναι που οι ημερομηνίες έχουν πάψει να έχουν επίδραση πάνω μου, οι εποχές δεν αντιστοιχούν στο συνειδητό μου, κι η κάθε μέρα είναι κάτι εντελώς καινούριο.

Ήλιος αισθητός, αεράκι ύπουλο, γράμμα στο Παρίσι, δρόμοι ανοιχτοί, μεγάλη μπορντώ πολυκατοικία στο βάθος, τη χαζεύω, γλαστράκια στα μαγαζιά, να θυμηθώ να αγοράσω κατιτίς από βδομάδα, μετά πάρκο, πάρκο απέραντο, σκύλα με το ποδήλατο μου πήρες το παγκάκι, πεζουλάκι τώρα, καφές ακουμπισμένος κάτω και βιβλίο στη σελίδα 117 "Nur ein Liebhaber bringt einem so etwas bei, nicht ein Ehemann." Την τσακίζω. Μάθημα, σήμερα είμαι μόνη, αυτή τη βδομάδα είμαι μόνη, ανάμεσα σε φίλους ξένους, με προσέχουν, φωνάζουν διπλά το επίθετό μου για κατσάδιασμα, θα μου λείψουν, μόνο που τώρα θέλω να μιλήσω ελληνικά.

Ήταν η Αθήνα κόμπος στο λαιμό
νέφος και ρουτίνα και άγχος τρομερό

Ηρεμία εδώ. Οι σημειώσεις απλωμένες στο γραφείο, was ist endlich das IPR?, λεξικά ελληνογερμανικής ορολογίας, λεξικά γερμανοελληνικής ορολογίας, φραπές παραδίπλα, παίζει και να μαι η μοναδική στο κτήριο που πίνει φραπέ, ακουστικά και λίγη αποσυντόνηση από...

κάποιος να βγάλει αυτές τις σκέψεις απ'το μυαλό μου.

Η εκδρομή

2010-06-01T13:26:00.002+03:00

"Τι ήταν το Λιμένι. Τι θάλασσα είχε το Λιμένι. Δεν ξέρω. Δεν πρόσεξα τίποτα. Η ουσία είναι, πως, τρία χρόνια μετά, κοιτούσα από το παράθυρο τους ουρανοξύστες του Μανχάταν και είχα στο νου μου το Λιμένι. Διαδρομή προς το Λιμένι- δε θυμάμαι παρά ελάχιστα πράγματα. Όπως ένα φως άσπρο. Τα μάτια μου άνοιγαν λίγο λίγο. Μέσα μου επαναλάμβανα 'η μικρή Ελένη απ'το Κωσταλέξι πήγε αμπάριζα και βγαίνει'. Είχα να ταξιδέψω καιρό. Ταξίδι σημαίνει ο κάθε δρόμος να σε πηγαίνει στην άκρη του εαυτού σου. Πώς το λέει ο Πεσόα? 'Γύρισα όλο τον κόσμο και δεν αντίκρυσα παρά τη θαμπή απομίμηση αυτών που είδα χωρίς να ταξιδέψω.' Καθόμουν ήσυχη, με πληγωμένα βλέφαρα, το ηλιοβασίλεμα συνέπεσε με τη διαδρομή, πρέπει να ήταν εξαίσιο ηλιοβασίλεμα, για μένα ένα ηλιοβασίλεμα είναι ένα ηλιοβασίλεμα, δεν υπάρχει λόγος να το διαπιστώσεις στη Σαντορίνη ή στην Κωνσταντινούπολη. Δεν πρόσεξα σχεδόν τίποτα στη διαδρομή, μόνο κάτι νεκροθάφτες σε μια στροφή του δρόμου. Έτρωγαν τυρόπιτες ακουμμπισμένοι πάνω στη νεκροφόρα, μέσα το φέρετρο, ένα ξύλο ανοιχτόχρωμο, θλιβερό, με έπιασε μεγάλη στενοχώρια.

Όχι για τον νεκρό, μα για το φέρετρό του. Στροφές πολλές, λίγες κουβέντες στη διαδρομή, 'μου αρέσουν οι ελαιώνες', εμένα πάλι όχι (αλλά αφού σου αρέσουν, μια άλλη ματιά και φοβάμαι πως θα μου αρέσουν και μένα). Τι παράσταση είχαμε δει στην Επίδαυρο ούτε που πρόσεξα, ήμουν έξω ξανά και είχα ταραχή (η μικρή Ελένη απ΄το Κωσταλέξι), το Λιμένι, αν υπήρχε Λιμένι δηλαδή, αργούσε να φανεί, υπό κανονικές συνθήκες πρέπει να βρίσκεται κάπου στη Μάνη. Δε θυμάμαι. Σχεδόν τίποτα, μόνο αλλεπάλληλες στροφές. 'Μα δεν είναι υπέροχα δέντρα οι ελιές?' (Ναι, είναι υπέροχα, πώς δεν το είχα προσέξει?) Ποιος είναι αυτός που μιλάει για ελιές? Ευγενικό προφίλ. Δεν ήξερα. (Σιγά μην τυχόν και δεν ήξερα.) Συγγενής από πάντα. Σημασία έχει πως τα έκανε όλα να μοιάζουν ωραία. Αν μπορούσα να τα ονομάσω έτσι ωραία που τα έκανε, θα διάλεγα το φτωχό λεξιλόγιο εκείνου που μιλάει όπως νιώθει, όχι όπως πρέπει να νιώθει. Αλλά δεν μπορούσα. Επί χρόνια ήμουν αναγκασμένη να μιλάω όπως πρέπει. Ακόμα και το να μιλάω όπως δεν πρέπει ήταν φτιαγμένο με τη λογική του όπως πρέπει να μην πρέπει...Πού στο διάολο είναι το γαμημένο Λιμένι. Στροφές κι ελιές και νεκροθάφτες, κάπου να φτάσουμε, κουράστηκα. Έτσι εύκολα, νομίζεις, ξαναβγαίνεις στον κόσμο? Γαλάζιος ουρανός, σταχτιές ελιές, εγώ πάλι αγαπώ τα αλγερίνικα τοπία, η σύζευξη του γαλάζιου με το πράσινο μου φαίνεται φριχτή, θέλω γκρι της πέτρας, άσπρο του ασβέστη, άντε μια φραγκοσυκιά στη μάντρα- και εκεί μόνο μου χωράει το γαλάζιο της θάλασσας. 'Θα δούμε και τους πύργους εκεί που θα πάμε?' 'Θα τους δούμε και τους πύργους.'

Τρία χρόνια πέρασαν, τους πύργους τους είδα, δεν τους θυμάμαι. Μόνο λίγο φως που έμπαινε από τις πολεμίστρες. Ένας άλλος τόπος, δεν τον είδα, μπορεί να λεγόταν Πόλη, μπορεί Αρεόπολη. Ίσως και τα δύο μαζί ή και τίποτα από τα δύο. Δε θυμάμαι. Μόνο κάτι κουλουράκια αγορασμένα από το φούρνο. Έσταζαν λάδι. Και μετά κάτι ξενώνες, εκεί ήταν το Λιμένι. Στη ρεσεψιόν μας έδωσαν ένα κλειδί κρεμασμένο από μια πλάκα τεράστια. Θεέ μου, φύλαγε, τι πλάκα ήταν αυτή! Μπρούτζινη, μεγάλη σαν πεντοχίλιαρο, ίσαμε μισό κιλό θα ζύγιζε και πάνω στο νούμερο του ξενώνα. Η βαλίτσα μου χύμα στο ισόγειο, η δική σου στο μετζοπάτωμα. Μπρίκι για καφέ πάνω στο ψυγειάκι, έναν τούρκικο τώρα τον έπινα, από το παράθυρο μια θάλασσα, κάτι μπλε τέλος πάντων, τι τοπίο ακριβώς δεν θυμάμαι. Κάθισα στο παράθυρο, μπροστά το συγκεχυμένο τοπίο. Ποια ήμουν δεν ήξερα, τι ήθελα εγώ τόσο μακριά από την καταπακτή μου δεν ήξερα, ένα μόνο ήξερα. Πως όλα τα ταξίδευα, γιατί όλα ήσουν. Πίστεψέ με. Όλα. Τοπία, σπίτια, όλα. Και κανένα ταξίδι δεν θα ταξίδευα αν δεν μου έδινες το χέρι να βγω από την καταπακτή. Μια μεγάλη ταράτσα- 'τι καφέ θες?', δεν θέλω καφέ, 'έναν εσπρεσσάκο', θέλω δάκρυα τώρα, ευτυχώς φεύγεις για λίγο, κοιτάζω τη θάλασσα, τα βλέπω όλα. Όλα τα μεγάλα ποτάμια. Εκεί. Όλες οι μεγαλουπόλεις του κόσμου. Όλα τα βουνά και ακόμα περισσότερα από όσα υπάρχουν στη γη. Εκεί. Κατηφόρα από το Λιμένι προς την παραλία, δεν ξέρω τι είναι το Λιμένι. Μπορεί να μην είναι και τόπος. Μπορεί να είναι μόνο όνομα ξενοδοχείου. Λιμένι Οτέλ, με μια πλακέτα μπρούτζινη ίσαμε μισό κιλό το κλειδί.

Φιλικοί άνθρωποι στην παραλία, που μπορεί να λεγόταν Λιμένι, ήμουν απίστευτα ευτυχισμένη, με έναν τρόπο πάντα γνώριμο, πάντα ασαφή, τόσο που ήθελα δάκρυα, τρώω το ψάρι μου, μου λες να μη σου καθαρίζω το δικό σου, δεν σου αρέσουν οι φροντίδες, εντάξει. Και δεν ρωτώ, δεν ψάχνω παραπέρα. Τρία χρόνια μετά. Νέα Υόρκη. 'Τελικά έρχομαι για μια εβδομάδα. Τι θες να σου φέρω από το σπίτι?' Η Μαριανίνα. 'Τι έχεις επιθυμήσει μανούλα μου? Ρούχα, παπούτσια? Τα ξώφτερνα του Ντολτσίνι, ίσως? Κανένα CD, κανένα βιβλίο?' Τίποτε από όλα αυτά. Το κλειδί που έκλεψα, κράτησα πες, από το Λιμένι. Αριστερό συρτάρι σκρίνιου, κάτω από τα γράμματα. Μισό κιλό μπρούντζος, θα το βρεις εύκολα. Μισό κιλό μπρούντζος και ταξίδεψε Αθήνα-Νέα Υόρκη.

Η Μ. ήρθε, έφυγε, το κλειδί μου ήταν εκεί. Κρυμμένο στο κομοδίνο την ημέρα. Τις νύχτες, όμως, το έβγαζα και το κρατούσα κάτω από το μαξιλάρι μου. Μέχρι που μια μέρα ξεχάστηκα και το είδες. 'Τι είναι αυτό?' ρώτησες. Τι να πω. Ένα κλειδί που ταξιδεύει είναι από κάθε άποψη κουτό πράγμα. Η εξήγηση θα ήταν ακόμα κουτότερη. 'Δεν ξέρω τι είναι', είπα αδιάφορα. 'Βρέθηκε μέσα στη μικρή βαλίτσα. Δε μου θυμίζει τίποτα. Ποιος ξέρει.' Έκανα πως έβλεπα τηλεόραση μετά. 'Δε θυμάσαι?', μου λες. 'Ήταν το ξενοδοχείο στη Μάνη.' 'Α ναι? Και πώς παράπεσε ολόκληρο κλειδί μες στη βαλίτσα μου?' Δεν ήξερα, πού να ξέρεις εσύ άμα δεν ήξερα εγώ? Κάθισες μετά λίγο και τα είπαμε. Ένα ταξίδι είναι κάτι εφήμερο, σκεφτόμουν. Το ταξίδι του κλειδιού μου είναι σταθερό και αιώνιο. Κόντευε να ξημερώσει, σηκώθηκες να πας για ύνπο, και τότε- χωρίς να με ρωτήσεις- με το καληνύχτα, άπλωσες το χέρι και πήρες το κλειδί. Δεν το ξαναείδα. Κουκουλώθηκα με το πάπλωμα, γαμημένο Λιμένι, καληνύχτα θησαυρέ μου, είμαι ψεύτρα για να μην είμαι κουτή, κάνω ευχή για σένα απόψε: Η ζωή σου. Η ζωή σου η τωρινή και η ζωή σου η μελλοντική. Όπου και να είναι ακουμπισμένη, να είναι πάντα απαλλαγμένη από όλα όσα, για τα όνειρα και για τα ταξίδια, είναι άχρηστα.

Ποτέ δεν ξανάγινε λόγος για το κλειδί, δεν ξαναείδα το κλειδί μου, το κλειδί μου είναι στα χέρια σου, το ταξίδι του κλειδιού μου είναι σταθερό και αιώνιο."

από τη Σαββατογεννημένη.

Und fuhr mich (nicht) in Versuchung

2010-05-14T01:29:00.003+03:00

Νομίζω πως η στιγμή που ωριμάζεις, παύλα, μαθαίνεις να στηρίζεσαι στις δικές σου δυνάμεις έρχεται κάπως άξαφνα και αυθόρμητα. Κάτι σαν "πώς είσαι σήμερα?", "μια χαρά", ενώ στην πραγματικότητα κουκουλώνεσαι κάτω από το παπλωματάκι με δέκατα. Κι όμως, μια γλυκιά ζέστη σε διακατέχει εσωτερικά. Και ξέρεις πως δεν είναι καθόλου τα δέκατα.

υποσημείωση. αν και όμορφη εκτέλεση, προτιμώ σαφώς την των ζωντανών εμφανίσεων. Ίσως γιατί έτσι μου εντυπώθηκε.

αν το θες πολύ μες στα όνειρά σου
γίνομαι σκιά γίνομαι η σκιά σου
μέσα στη βροχή γέρνεις το κεφάλι
έρχεται η αυγή και θα φύγω πάλι

αν το θες πολύ μες στο όνειρό σου
μια μικρή πληγή θα μαι στο λαιμό σου
όταν η σιωπή πέσει σα σταγόνα
κράτα με σφιχτά δος μου λίγο ακόμα

αν το θες πολύ μες στα όνειρά σου
θα μαι η σκιά δίπλα στη σκιά σου
ώσπου η αυγή πάλι να πετάξει
πάνω στο νερό κόκκινο μετάξι

Ράδιο Lollipop

2010-05-02T15:41:00.006+03:00

Σ' είδα τυχαία να περνάς με το ποδήλατο σου
κοίταζες λες κι ο κόσμος φτιάχτηκε για να 'ν' δικός σου

Τις έχω μόλις χαιρετήσει και βρίσκομαι καθισμένη πάνω στον χρωματιστό μου σάκο, ακριβώς μπροστά από τον πίνακα αναχωρήσεων. Είναι περίεργο να είσαι μόνο ένας άγνωστος μέσα σε ξένους, δεν τους λέω αγνώστους, δεν είναι το ίδιο. Είναι περίεργο να γυρνάς το κεφάλι βιαστικά κάθε που ακούς μια γλώσσα που θυμίζει τη δική σου, χωρίς να είναι. Κάθομαι λοιπόν, κοιτάζοντας τις αναχωρήσεις και προσπαθώ να κρατηθώ ψύχραιμη, όταν εκείνο το to:thessaloniki take off αναβοσβήνει μπροστά μου, και σκέφτομαι πως κανείς εκεί γύρω δεν γνωρίζει πως εκεί είναι το σπίτι μου, κι όχι το weeze, που με περιμένει για να ταλαιπωρηθώ για ένα δίωρο ακόμα. Σκέψεις κουραστικές, κι εκείνη που με γεμίζει, τόσο γλυκιά, είναι ωραίο να κλαις από συγκίνηση, κι όχι από στενοχώρια, δεν είναι το ίδιο.

Κι ύστερα, ένιωσα όπως εκείνη, που στεκόταν λέει στο μετρό του Παρισιού, αλλοτινής εποχής, κοιτάζοντας μια αφίσα καρφιτσωμένη στον τοίχο, κι ήταν μόνο είκοσι. Σκέψεις μπερδεμένες, κι ανάκατες, είναι που κλείνει μία ολόκληρη μέρα χωρίς ύπνο και στους ξένους δρόμους, δεν τους λέω άγνστους, είναι ξένοι, με ξένες φωνές, ξένη νοοτροπία, δρόμοι και άνθρωποι που δεν κατανοούν το 'δεν το ήξερα', γι' αυτούς υπάρχει μόνο η προνοητικότητα και η σύνεση, ο,τιδήποτε αυθόρμητο και μη σύμφωνο με τους κανόνες είναι ανήκουστο. Κι ας είναι underground στη διασκέδασή τους, με χαμηλωμένα φώτα και δυνατή μουσική. Ίσως και να 'ναι ο τρόπος τους να ξεφεύγουν.

Πάντοτε κορόιδευα τους θιασώτες του 'όταν γράφεις δεν ζεις', για μένα ήταν ανήκουστο να ζω χωρίς να γράφω. Κι όμως. Είναι ωραίο να μη γράφεις επειδή ζεις. Να μην προλαβαίνεις να γράψεις για όσα ζεις. Κι είναι άγνωστα, όχι ξένα, και είναι διαφορετικά, ωραία.

υγ. Δε μου πέτυχαν τα μακαρόνια, είναι ίσως που δεν ήθελα να φάω μέσα.

υγ2. Ραντεβού κάτω.

υγ3. Γεμάτη, όπως με ήθελα. Είκοσι.

Ένα ιπτάμενο χαλί η ζωή μπροστά
θα σου 'χει στρώσει
μα εσύ θα ψάχνεις το κλειδί
και κάποιον να σε σώσει

Στυλίστρια δεν είπαμε?

2010-04-08T03:17:00.003+03:00

Η διαφορά του μαλάκα από τον νορμάλ τύπο, παρένθετο σχόλιο, τον αξιοθαύμαστο τύπο, είναι ότι ο δεύτερος θα εκφέρει πάντα τη σωστή δόση ατάκας την κατάλληλη στιγμή, χωρίς περιττές υπερβολές ή ελλείψεις.

Δεν ξέρω αν λέγεται ζήλια, ή κατά δεύτερο και χείριστο λόγο εγωισμός, αλλά δεν ξεχνάω τις σωστές ατάκες που λαθεμένα είχα εκτιμήσει. Απλώς δεν ξέρω το γιατί.

"Δεν υπάρχει κάτι πάνω του που να μη μου αρέσει."

Ίσως ο μαλάκας της υπόθεσης να είμαι του λόγου μου. Εκφέρω τις λάθος ατάκες, με περιττό φορτίο, τις καθ' όλα λαθεμένες στιγμές.

υγ. Χορός, ποτά αλλονών, ξέφρενο γλέντι μέχρι πρωίας, νέες συλλογές ούτε καν ενάρξεων, μία λάθος ατάκα από πασιφανή μαλάκα και μερικές σιγανές πεταλούδες στο στομάχι από τις μετρημένες ατάκες του θαυμαστού. Και το λικέρ να περιμένει υπομονετικά στο ράφι, μέχρι να έρθει η κατάλληλη στιγμή.

Της σωστής.

In your eyes I'm your infant

2010-03-25T18:47:00.004+02:00

"Δεν έχεις κάτι ελληνικό να διαβάσεις?"

"Μπα."
"Γιατί δε γράφεις τότε?"
"Δεν έχω όρεξη."

Εκείνη κι εγώ. Εκείνη κι εδώ. Προτιμώ το πρώτο. Ας αρχίσουμε από μια grundsetzlich βάση. Τη σκέφτεσαι μες στη μέρα. Την αντικρύζεις στα παγκάκια με βιβλία στο χέρι, δίπλα στο ποτάμι με ακουστικά σε ήχο σιγανό για να μην αποκαλύπτεται στους περαστικούς, ντυμένη χρωματιστά, αταίριαστα ενδεχομένως μα πρωτότυπα, τα απογεύματα μόνο με τι-σερτ και κούπα στο χέρι στο πεζουλάκι του μπαλκονιού, τις περισσότερες στιγμές να ρουφά τον κόσμο και τον κόσμο με τα μάτια.

Διαπίστωσις πρώτη και ουσιαστική. Δεν είναι εσύ. Δεν είναι σίγουρα πρόσωπο παριστάμενο και ψηλαφίσιμο. Τα δέκατα επιμένουν. Δεν ξέρεις τι ανάθεμα συμβαίνει μα δε θες και να ανησυχήσεις. Άλλωστε, τέσσερις τοίχοι συν απελπισία δίνουν κακό σχηματισμό. Απελπισία? Μαλακίες.

Είναι που η ωραιότερη στιγμή της ημέρας, είναι όταν τα τρία αυτά πρόσωπα, που τις πλείστες μέρες τείνουν να σου τη βιδώνουν σταθερά, εμφανίζονται σαν τα μυρμήγκια στην οθόνη σου. Είναι οι στιγμές που τα δέκατα σα να υποχωρούν κάπως και το χαμόγελο επανέρχεται.

"Κάντε έναν κύκλο με την κάμερα να δω το δωμάτιο."

Δωμάτιο ζωτικό. Με αποχρώσεις φωτεινές και πόστερς και εισιτήρια συναυλιών και μωβ τοίχους και πράσινες κουρτίνες. Με καθρέφτη ολόσωμο για πόζες.
Εκεί.

Δωμάτιο χωρίς ήλιο, χωρίς καν δύση ηλίου. Κουρτίνες μπλε σκούρο και μοκέτα γκρι.
Εδώ.

Εκείνη. Εγώ.

Μπερδεύτηκα.

υγ. Und ich kaempf mich durch die Nacht

This is my rubik's cube

2010-03-20T21:33:00.005+02:00

I needed to travel half Europe to realize I already had everything I wanted.

υγ. Ακόμα χειρότερο από το να φεύγει κάποιος που αγαπάς, είναι να ξέρεις ότι θα φύγει. Ξέσπασα σε λυγμούς μόλις έκλεισες την πόρτα, γιατί δεν είχα συνειδητοποιήσει πόσο καλό μου κάνει να σε πνίγω με αγκαλιές κάθε βράδυ, να σε δαγκώνω στο μπράτσο και να μου φωνάζεις, να είσαι εδώ τώρα που έχω 37,5 και θέλω απλώς να μου γελάσεις και να με διαβεβαιώσεις πως όλα είναι καλά. Γιατί θα είμαι μία ακόμα κοπέλα διακατεχόμενη πάντα από το οιδιπόδειο.

υγ. Πρέπει επιτέλους να μπει κάτι το μπορντώ σε αυτό το δωμάτιο.

Erasmus

2010-03-16T12:11:00.001+02:00

Bittersweet Symphony

2010-03-12T20:06:00.004+02:00

Αν το να συνειδητοποιεις τις πρότερες σαφέστατες γκάφες και να συγκρατείς τον παρορμητικό, τον λέω ανακριβή, εαυτό σου από την επανάληψη αυτών σημαίνει πως βρίσκεσαι στο δρόμο της ωρίμανσης, τότε καλοδεχούμενος. Κι αν δε σου έχω σπάσει τα μούτρα, να ξέρεις οφείλεται στην ωριμότητά μου. Ας μη γινόμαστε φαιδροί, όμως, ας γίνουμε για πρώτη φορά κάτι άλλο. Ας γίνουμε σοβαροί.

Σοβαρολογείς. Μιλάς σοβαρά. Είσαι σοβαρή. Ξέρεις, πως και πάλι ακολουθείς δρόμους δικούς σου, όταν η σοβαρότητα για σένα αντικατοπτρίζεται σε μία πολύ συγκεκριμένη εικόνα. Κοπέλα νεαρή, ευγενικά χαμογελεστή όπου πρέπει, εκφέρει δυναμικά την εμπεριστατωμένη άποψή της, μεταφέρει τις εντυπωμένες γνώσεις της, υποστηρίζει αυτό που είναι χωρίς να γίνεται φαιδρή. Μιλάω εντελώς σοβαρά.

"Γιατί πήρες πουκάμισο?", ο μικρός.

"Γιατί μου πάει", η καθοδόν ώριμη.

Ναι, μου πάει. Ταιριάζει στη σοβαρή γουόνα μπι εικόνα μου. Η ζωή σκηνοθετείται μια χαρά, όπως ακριβώς σκηνοθείται ο εαυτός. Ο μόνος αληθινός εαυτός που αναγνωρίζω. Είναι φορές, που γνωρίζεις πολύ καλύτερα τον τύπο που θες να είσαι, παρά αυτόν που φαίνεται να είσαι. Τον αισθάνεσαι ξένο, αυτόν, σα να μην ακολουθεί τις ατάκες σου, σα να σχεδιάζει δικά του τερτίπια και σε ξαφνιάζει. Και τα όνειρα σκηνοθετούνται μια χαρά. Ρίχνεις πόρτες κατάμουτρα εκεί που πρέπει και ξυπνάς με διάθεση καλοκαιρινή.

Κοιτάς περιπαιχτικά στον καθρέφτη.
Τα νέα σου μοβ-καφέ γυαλιά που δεν αρέσουν σε κανέναν.
Που εσύ τα λάτρεψες.
Το νέο σου πουκάμισο.
Τον παλιό σου ευατό.

Α, αυτός δεν αλλάζει. Σκηνοθετικά, ίδιος κι απαράλλαχτος.
Πάντοτε ώριμος στην ανωριμότητα του.

Mal sehen.

love in silence becomes reprimand

2010-03-09T19:17:00.006+02:00

Σταμάτα να έχεις επιτέλους αυτό το ύφος, μου τη δίνει στα νεύρα.

"Δεν έχεις τίποτα να πεις?"

"Τι περιμένεις να πώ?"

"Να πάρεις θέση."

"Πάνω σε τί?"

"Σε αυτό."

"Σε ποιο?"

Μου τη δίνεις, στο ξαναείπα φαντάζομαι. Ξέρεις γιατί δεν έτυχες της 'εκτίμησης'? Γιατί δεν την κέρδιζες, δεν εξουδετέρωνες τις αντιστάσεις μου μαλακά, μόνο να με βραχυκυκλώνεις ήξερες, να απαιτείς τις δυο κουβέντες μέσα μου επιτακτικά, λες και στις όφειλα, λες και όφειλα ποτέ να σου τις φανερώσω απλώς και μόνο..

Δεν θα καταλάβαινες, δεν καταλαβαίνεις, δεν θα καταλάβεις. Ούτε γω δεν καταλαβαίνω ακριβώς, πώς να εξηγήσω και πώς, βρες μου έναν τρόπο ανθρώπινο, να με υπερασπιστώ σε αυτό το δικαστήριο που στήνεις, χωρίς να έχω τα μέσα να το επιτύχω. Γιατί ξέρω. Ξέρω όλα όσα θα έλεγες και θα με συγκρατούσαν, όλες τις αντιστάσεις που θα χωρούσε ο πυκνωτής σου, κάθε κουβέντα λογική κι από την απέξω. Γιατί εκεί είμαι. Ακούς?

Εκεί είμαι, διάολε. Εκεί είμαι, κάθε βράδυ, να αντι-λαμβάνομαι τα υπέρτατά μου λάθη, την πρωτοφανή αφέλεια μου, τον εγωκεντρικό άξονά μου, εκεί είμαι διάολε. Στον τοίχο κι απολογούμαι. Και δεν υπάρχει κάτι για το οποίο πρέπει να απολογηθώ. Ναι, εγώ είμαι, εγώ είμαι όλα αυτά που μου προσάπτεις, αλλά ξέρεις κάτι?

Εσύ?

Άραγε, βρέθηκες ποτέ στη θέση μου?

"Κάγκελο. Πώς έπρεπε να νιώσω εγώ?"

"Τι θες να σου πω?"

Θα σου πω εγώ.

Το αποκλείω.

Μου τη δίνεις. Μου τη δίνω.

Που δεν μπορώ να σου μιλήσω γι' αυτό, χωρίς να ντρέπομαι, χωρίς να με λυπηθείς.

Ό,τι και να πεις, θα 'χεις δίκιο. Τι άλλο θες να σου πω?

υγ. η παράφωνη του βίδεο, δεν είμαι εγώ. η διπλανή μου. του λόγου μας δεν τραγουδάμε ποτέ σε τέτοια σκηνικά.

ein leben zu fuehren

2010-03-04T15:43:00.002+02:00

das leben ist wie ein schatten, man kann es weder einholen noch davon laufen

Randoms

2010-03-02T00:21:00.004+02:00

Ο χρήστης M λέει (12:15 πμ):
*ειναι αυτη η μαλακια π δν ξερω αν συμβαινει κ σε αλλους π σκεφτεσαι ολα οσα ηθελες κ ελεγες οτι θα κανεις μολις μπεις στο παν/μιο κ μετα απο δυο χρονια συνειδητοποιεις οτι ουτε τα μισα δν εχεις κανει κ οτι δν εχεις καν ορεξη να τα κανεις. κ εκει ειναι π λες γερασα πριν την ωρα μ?

Ο χρήστης R λέει (12:16 πμ):
*γιατί τρως τέτοιες φρίκες πουλί μου?
*ριλαξ
*δεν έχω επειχηρήματα τώρα
*αλλά είσαι 20 που να πάρει
*ήρεμα :P

Ο χρήστης M λέει (12:18 πμ):
*να αυτη ειναι η βλακεια του μσν :P σε τετοια φαση δν θα θελα να μ πεις τπτ θετικο γιατι απλως δε με αγγιζει αυτη τη στιγμη, θα θελα μονο μια αγκαλια κ να κανουμε ενα τσιγαρο. αλλα δε βγαινω κ δεν καπνιζω :P καταλαβες? ποτανα κενωνια

Ο χρήστης R λέει (12:19 πμ):
*χαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχα
*με έκανες να γελάσω :)

Πεταλούδες

2010-02-26T11:03:00.003+02:00

Αυτές τις μέρες ζητάω να κλάψω. Καμία σχέση με απόγνωση ή λύπη. Τίποτε ανάλογο. Μόνο που κάθομαι στο κρεβάτι φορώντας το ροζοκουφετί σκουφάκι μου, έκλεισα μια βδομάδα τώρα χωρίς να έχω κάνει μια βόλτα πέρα από μερικούς τοίχους. Κοντεύει άνοιξη, κοντεύουν σχεδόν οι μέρες που είναι να το ζήσω, κι εντούτοις βρίσκομαι εδώ καθηλωμένη με ένα ροζ σκουφάκι σε ένα κρεβάτι με μια μεγάλη γαλάζια κουβέρτα. Δεν είναι δα και τόσο άσχημα τα πράγματα, μπεμπεκίζεις, θα μου πεις, και δίκιο θα χεις. Και γω δίκιο έχω που θέλω να κλάψω, όχι από απόγνωση ή λύπη, τίποτε ανάλογο, μόνο για τη σκέψη που έγραψε χτες βράδυ μέσα μου και με σάστισε. Φωτογραφίες, ακροθαλασσιές, τρένα, πρόσωπα αγαπημένα, πρόσωπα σβησμένα, χαμόγελα, αγκαλιές, έκσταση, αλκοόλ και τσιγάρο στο χέρι, τραγούδια και βλέμματα μεθυσμένα και καψουρεμένα, και τρομάζω στη σκέψη πως ίσως και να μην ήταν παρά μονάχα τα πε-περασμένα. Πάνε μέρες που έχω να βγω έξω από μερικούς τοίχους, πάνε μήνες από τότε που κοίταξα άνθρωπο επιδιώκοντας να με γνωρίσει εκ βαθέων.

στιγμή. ανοίγει η πόρτα, κι ενώ περιμένεις να είναι πάλι ένα από αυτά τα ανθρωπάκια με τις πράσινες στολές και τις άσπρες ρόμπες, είναι τρία πλασματάκια με ένα μπουκέτο λουλούδια και χαμόγελα μέχρι τα αυτιά. Και είναι φίλοι σου. Και θες να κλάψεις, μα δε στο επιτρέπουν οι εκφράσεις του προσώπου σου. Μόνο τους γράφεις στο μπλοκάκι "πόσο χάρηκα.."

Αντέχω πολλά ακόμα, έχω μπροστά μου πολλά ακόμα. Όλα τα μπορώ, όσο κοιτιέμαι στον καθρέφτη και κατεβάζοντας λίγο αριστερά το κεφάλι στη βάση του λαιμού σκέφτομαι "ακόμα και υπό αυτές τις συνθήκες είσαι ωραία". Μια εβδομάδα ακόμη υπομονή, μετά μόνο τα ωραία.

Θέλω να χαμογελάσω, στο είπα?

.

You don't question what you believe. I must.

2010-02-15T16:26:00.004+02:00

Είναι καταγέλαστο να τα βάζεις με τους μεγάλους ανθρώπους.

α, τίποτα. εξ' αφορμής ταινίας που έπαιξε η αυτή, αλλά όχι αυτή.

Σίγουρα επί πλέον

2010-02-10T12:16:00.002+02:00

Ξάπλωσα ανάποδα στο κρεβάτι κι είχα για μαξιλάρι τη μεγάλη γαλάζια κουβέρτα.
Ξάπλωσα ανάποδα στο κρεβάτι μέχρι που συνειδητοποίησα τι έκανα.
Κι αποκοιμήθηκα εκεί.
Για κάποιο λόγο με έκανε να νιώσω καλύτερα.
Στην τελική..

Why don't you come out
the guards have gone
they forgot their purpose and shuffled
their lungs have come feel the sun

Why don't you come out
the dogs lie sleeping
their lips they twitch with the chills in their dreams
they come feel the sun

Why don't you come out
and exact your revenge
and the liers and wasters
that call themselves friends
for to forgive is overrated
as they need but your affiance
so come feel the sun

Why don't you come out
we are missing
your wife and babies
that just want to hold you
so come feel the sun
touch your fears
make everything the same as it was

Σύνοψις κατά προαίρεση

2010-02-06T02:59:00.002+02:00

Εξεταστική τελευταία της χρονιάς:

Ένα πέλαγος μπουκάλια και βιβλία και καπνός κι όλα όσα θες να γίνεις πάλι χάλια.

λες δεν ξέρω, ό,τι να 'ναι, όπως να 'ναι θα ναι κρίμα..

Άτσαλα βυθίσματα ή αναπνοές στην επιφάνεια

2010-02-01T03:12:00.005+02:00

Υπερτροφοδότηση.

-Γιατί σου ήρθε τώρα αυτή η λέξη?

Είναι οι φορές που το νευρικό σύστημα ενός ανθρώπου αναζητεί το ζεν του για να αποφύγει τον ίλλιγγο, το μαύρο ίλλιγγο, αυτόν που τον κατατρώει εσωτερικά. Κρύβεται σε κοχύλια να νιώσει ξεχωριστά και πιστέψτε με, δεν είναι καθόλου δήθεν αυτή του η προσκόλληση. Κάνει υπομονή μέχρι να ανοιχθεί αιφνιδίως με ένα μαχαιράκι, ο,τιδήποτε μυτερό και έντονο. Εσείς, γνωρίζετε καλύτερα για τους υφάλους.

-Πώς επιμένεις να επικαλείσαι τη δική μου αυθεντία. Τι βρίσκεται μέσα στο κοχύλι?

Κεχριμπάρι. Σίγουρα κεχριμπάρι, ούτε ρουμπίνια ούτε γλοιώδη πλάσματα, μονάχα ζεστό κεχριμπαρένιο χρώμα, για να φωτίσει δυνατά στο άνοιγμά του.

-Μεγαλεπίβολα σχέδια υποκρύπτουν τωρινή αδυναμία, δεσποινίς.

Εξαρτάται πως ορίζει κανείς την α-δυναμία. Ως πτώση ή ως σημείο εκκίνησης. Εγώ δηλώνω ανιούσα. Κοιτάζω φωτογραφίες, κι ανυπομονώ για τις επιβλητικές μικρές σκηνές που εκτυλίσσονται την άνοιξη και γεμίζουν τα πνευμόνια. Χαμογελώ με χείλη κλειστά και μάτια συγκαταβατικά στη ζωή που σίγουρα με γουστάρει πολύ για να μου πηγαίνει κόντρα.

-Η ζωή δε χαρίζεται κανενός. Μην μπλέκεις σε συνειρμούς ανθρώπινους αφημένους. Έχε το νου σε εγρήγορση και ξεδιάλυνε τις γκρίζες κακοτοπιές που θολώνουν τη διαύγεια της σκέψης.

Πάντοτε με νιώθετε, αντι-λαμβάνεστε πως αναζητώ την παραδοχή στο βλέμμα σας, και δε με στέργετε, μην τάχα κι εφησυχαστώ. Μου λείπουν οι ατελείωτες ώρες μαζί σας.

-Χρειάζεται να διανύσεις δρόμο ανηφορικό για να με συναντήσεις, για να βιώσεις την τέλεια ένωση μαζί μου. Κι εσύ κιόλας λαχανιάζεις.

Κύριε συγγραφέα, κι αν σας χάνω, δε σας χάνω ποτέ. Θα βρω το κάτι μυτερό, το κάτι έντονο και τότε δε θα υπάρχει τίποτε που να σκιάζει την όραση, πέρα από το άπλετο φως.

Πρωινό

2010-01-30T02:59:00.003+02:00

Πίσω της. Πίσω σου.

Μιλούσες ναζιάρικα ξαπλωμένη στα γόνατά της της έλεγες για το διαδικαστικό της όλης κατάστασης και την ανημποριά του εξαιρετικού κι Εκείνη σου είπε με λόγια απλά την αλήθεια που καίει το λαιμό σου και καθοδηγεί μηχανικά τα χέρια σου και δεν έβρισκες τη δύναμη να συγκατανεύσεις. Ήθελες απλώς το 'ξέρω' της.

Δε γράφω γιατί δε θέλω ενδόμυχα να μοιραστώ τίποτε με κανένα, ούτε καν τον εαυτό μου. Προσπαθώ να τον ξεπεράσω, κι απαιτεί όλες μου τις δυνάμεις, μόνο που κάνω χρήση των αρνητικών αντί των θετικών. Και δε μου βγαίνει, αλλά το χέρι που θα σπρώξει είναι θολό, άρα απροσδιόριστο. Θέλω να δείξω σε αυτόν και σε εκείνους και κάτι με βυθίζει στο απόλυτο μηδέν και στο εσωτερικό που δεν είναι εγκεφαλικό, μα μηχανικό. Είναι λειτουργία κι όχι συνείδηση.

Και μέσα σ' όλο το εσωτερικό πανηγύρι, το εξωφρενικό μου χάος, μια στροφή κατόρθωσε μονάχα να με συγκινήσει, να βγάλει το γαμημένο το εγώ μου από κει που κρύβεται.

"Σβήνω αυτό το φως
βάλε για καφέ
ξημερώνει, που είναι τα κλειδιά μου
τα λεφτά είναι στην ψωμιέρα
κι ό,τι ζήσαμε μες στη νυχτιά αυτή
σαν σπουργίτι το τζάμι μας ραγίζει"

Ένα εγώ τσαλακωμένο μες στην αισιοδοξία του.

"Κι ό,τι ζήσαμε μες στη νύχτα αυτή
ξημερώνει με στάχτες στον αέρα."

Ξημερώνει?

droit a l' oubli

2010-01-24T20:11:00.002+02:00

Ίσως τελικά η ζωή να μην είναι άλλο παρά η προσπάθεια να σταθείς όρθιος.
Το παν είναι οι στόχοι σου να προβάλονται επικουρικά.

If I ever recover if my soul can mend
Make it through to where I'm older
Find a shoulder find a friend
I hope she don't remind me
Of anything to do with you
I left it all behind me
And I'm aching baby to be through with you

Διδάγματα εξεταστικής Ιανουαρίου '10

2010-01-12T13:24:00.004+02:00

Πολιτική Δικονομία, Κεφ. ΙΗ': Κατάργηση και περάτωση της δίκης, Νίκας

"Ο συμβιβασμός δεν γνωρίζει νικητές και ηττημένους."

Σημείωση: Να καταχωρηθεί προς διάσκεψη.

You can always go downtown!

2010-01-05T18:51:00.004+02:00

"Η πρώτη συνεδρία του Φίλιπ", κεφάλαιο ενδέκατο, ρήση Arthur Schopenhauer: "Η μεγαλύτερη σοφία είναι να κάνεις υπέρτατο στόχο της ζωής την απόλαυση του παρόντος, γιατί αυτή είναι η μόνη πραγματικότητα, ενώ όλα τα άλλα είναι παιχνίδια του νου. Θα μπορούσαμε βέβαια να την ονομάσουμε τη μεγαλύτερη τρέλα μας, γιατί κάτι που υπάρχει μόνο για μια στιγμή και χάνεται σαν όνειρο δεν μπορεί ποτέ να αξίζει μια σοβαρή προσπάθεια."

Το θέμα με τα πράγματα δεν είναι ποτέ η ποσότητα ή ποιότητα προσπάθειας που απαιτούν, μα η πορεία που χαράσσουν. Έτσι, συχνά ένα παρελθόν χαωτικό που ενδεχομένως δεν έχεις ακόμα αποδεχτεί, μα μόνο επιφανειακά διαφύγει, με την πυγμή του πρόσφυγα που εγκαλείπει όπως όπως το σπίτι του που φλέγεται και δεν δύναται πια να προστατεύσει με τις δικές του δυνάμεις, κι ένα μέλλον αρκετά θολό και θολωμένο, απ-αλλαγμένο από ιδίους στόχους και λίγο πολύ κοινωνικά προδιαγεγραμμένο, συνδυασμένα στη σκέψη προκαλούν ένα παρόν που σίγουρα δε φαίνεται να αξίζει σοβαρή προσπάθεια, αξίζει όμως τρέλα?

Δεν γνωρίζω τι διάλο μας συμβαίνει ως γενιά, ξέρω μόνο πως οι καθημερινές πρακτικές αξίες της δε με αντιπροσωπεύουν. Ζωή σε ρυθμούς ξέφρενα αντιθετικούς, σπατάλη χρόνου και πνεύματος και επιμήκη διαστήματα απραξίας γεμάτα κουφή διασκέδαση, κακόγουστες ατάκες, και κακοφωτισμένα πρόσωπα. "Τίποτα δε ζω που να μη φαίνεται φθηνό", παίζει στα χείλη μου σε επανάληψη και νιώθω ανακούφιση, μια ανακούφιση ζωτική που είσαι ο εαυτός σου μετά από καιρό, που νιώθεις να σπαρταράει μέσα σου και να ζητάει να αποδειχθεί και να επιδειχθεί μουτρωμένος.

Χρειάζεσαι χρόνο μικρή, χρόνο μακριά. Γιατί στα στάσιμα πλαίσια των καθημερινών εκδηλώσεων, όσο κι αν θέλεις να χτυπήσεις το ποτήρι στο τραπέζι του γουστόζικου καφέ, να σηκωθείς και να ανακοινώσεις 'τι στο διάολο έχουμε πάθει?', δε θα το κάνεις. Δεν αναρωτιούνται όλοι το ίδιο, καμάρι μου, τους περισσότερους τους βολεύει, άκου που σου λέω. Δεν χρειάζονται να αποδείξουν ότι είναι άνθρωποι για να εκτιμηθούν. Άκου το ξανά αυτό. Δε χρειάζεται να αποδείξουν ότι είναι άνθρωποι για να τους εκτιμήσουν. Βασική έκπτωση αυτή. Ίσως να εκτιμηθεί ως εκλεκτικότητα. Ίσως. Μα άφησε με να επιθυμώ πως δε θα έρθει η μέρα που θα κοιτάζω πίσω και θα διαπιστώνω το θυελλώδες ξεκίνημα με τη λάθος εξέλιξη ανεπιστρεπτί. Το ανεπιστρεπτί δεν πραγματώθηκε ακόμη. Δε με ενδιαφέρει το παρόν σου λέω, γιατί δεν αξίζει την τρέλα, απλώς την απαιτεί για να επιβιώσει, κι αυτή η διαφορά είναι χαωτική. Μόνο διαδικαστικές ανοησίες και ανθρώπινες μικροπρέπεις ακούω.

Επαναλαμβάνεσαι, μικρή. Άκου τώρα κι αυτό, ο ίδιος "Κάθε ανάσα που παίρνουμε απωθεί τον θάνατο που συνεχώς μας πολιορκεί...Στο τέλος ο θάνατος πρέπει να θριαμβεύσει, γιατί ορίστηκε για μας από τη γέννησή μας και παίζει με το θύμα του μόνο για λίγο, πριν το καταβροχθίσει. Κι όμως, συνεχίζουμε με μεγάλο ενδιαφέρον και με πολλή φροντίδα τη ζωή μας για όσο μεγαλύτερο διάστημα γίνεται, όπως θα φτιάχναμε μια σαπουνόφουσκα, όσο μεγαλύτερη μπορούμε, παρά την απόλυτη βεβαιότητά μας πως στο τέλος θα σκάσει."

Τρέλα?

Girl, Interrupted

2009-12-29T13:08:00.002+02:00

"It's a very big question you're faced with, Susanna.
The choice of your life.
How much will you indulge in your flaws?
What are your flaws? Are they flaws?
If you embrace them, will you commit yourself to hospital for life?
Big questions, big decisions."

Every kiss is a goodbye

2009-12-20T15:16:00.006+02:00

Αργά το βράδυ της ήρθε και ηρέμησε. Η Όντρει έκανε μια σκέψη ολότελα δική της, συνεπαγωγή εσωτερική, κι ένιωσε να τυλίγεται από την ανακούφιση που νιώθει κανείς, σα συναντά παλιόφιλο χαμένο για καιρό. Ποιος ορίζει, τάχατις, το φυσιολογικό και το αποκλίνον, και ποιος μπορεί να αμφισβητήσει, πως αν βιώνεις καταστάσεις που μπερδεύουν, το δίχως άλλο, θα μπερδευτείς ο ίδιος. Θα χαθείς. Ποιος είναι αυτός που έκρινε πως η κανονική κατάσταση κάθε ανθρώπινου πλάσματος είναι το 'όλα καλά' κι ό,τι διάφορο από αυτό συνιστά αποκλίνουσα κατάσταση, χρήζουσα θεραπείας. Ναι ήταν δικές της σκέψεις αυτές, από αυτές που αν μοιραστεί με τρίτο θα την αγνοήσει επιδεικτικά. Εχθές το βράδυ της ήρθε και ηρέμησε. Ήξερε πως όλα είναι καλά, με κριτήρια υποκειμενικά. Ήξερε πως για εκείνη η κανονική κατάσταση είναι απογυμνώνομαι και ανακαλύπτω εκ νέου τον εαυτό μου. Κι αυτό ακριβώς της συνέβαινε. Όλα ήταν καλά. Αργά το βράδυ της ήρθε και ηρέμησε.

Μετά

Εκείνες οι μέρες ήταν όμορφες.Μιλούσαμε.Συνέχεια.

Ψάχναμε.Ψηλαφούσαμε.Τη ζωή.Ο ένας του άλλου.

Δεν σ’άγγιξα.Με κοιτούσες.Σα να επρόκειτο να σε πονέσω.

Να σ’αφήσω.Το άφηνα να εννοηθεί.Είμαι εδώ.

Εφ’όσον κι εσύ.Δε θέλω να πώ.Αυτά που ρωτάς ισχύουν.

Οι απαντήσεις όχι.Σε μπερδεύω.Διηγούμαι την ιστορία

με άλλη σειρά.’Οταν το παρατηρείς σ΄έχει πονέσει.

Εκείνες οι μέρες ήταν νύχτες.Κοιτώντας τον ουρανό.Δεν

ξέρω κανένα αστέρι.Μ’αρέσει να κοιτάζω.’Οπως τους

αγνώστους.Στο δρόμο.Με λίγη ενοχή.Λίγη θλίψη.Κι ένα

χαμόγελο.Κρυφό.Δε σταμάτησες λεπτό.’Ολο σε μια

κίνηση.Ησουν!Τρόμος και αναμονή.Τι μου ζητάς;’Εχω;

Θέλω.Τα χαλάσματα.Που μου’δειξες.Τα ξέρω.Από άλλη

ιστορία.Γι’αυτό με συνάντησες.Συνένοχοι στον ίδιο φόβο.

Λοιπόν;Στα πόσα ποτήρια σωπαίνεις εσύ;

Εκείνες οι μέρες ήταν ήσυχες.Μέσα στον πανικό τους.

Μετά.άλλαξες.’Εγινες εσύ.

Στέλλα Βλαχογιάννη

"I'm not afraid anymore, Tomy"

2009-12-18T12:38:00.001+02:00

Φοβάμαι ρε..

Silently

2009-12-15T18:41:00.001+02:00

..If I lay here, If I just lay here, would you lie with me and just forget the world?..

Getting away with it all messed up

2009-12-11T01:00:00.004+02:00

Μπορείς να ανακαλέσεις λεπτομερειακά το σκηνικό. Καθόσουν στο κρεβάτι και διάβαζες κάτι αράδες όταν χτύπησε το τηλέφωνο κι ένας ενθουσιασμένος Θ. σου ανακοίνωνε "βγήκαν τα αποτελέσματα! Σε πήρανε!" και πριν καν προλάβεις να ενθουσιαστείς η να σκάσεις χαμόγελο ρώτησες αγωνιωδώς "πού γράφει?!". "Δεν γράφει πόλη, έχει έναν κωδικό!", η απάντηση ενός πρόθυμου Θ. που σου έχει λείψει πολύ μες στη μέρα σου και ανυπομονείς να επιστρέψει από τη δική του ερασμοεμπειρία. "Διάβασέ τον μου!", μια επιτακτική Μ. για να έρθει η απάντηση "Είναι Κ κάτι δεν καταλαβαίνω. Μπράβο, συγχαρητήρια!" και το χαμόγελο δε σχηματίστηκε ποτέ. Μόνο σάστισες. Εσύ Μόναχο ήθελες, μπορούσες σχεδόν με βεβαιότητα να επικαλεστείς πως ήταν γεγονός τετελεσμένο. Ζωή, μανάρι μου, είναι αυτό που συμβαίνει όταν εσύ έχεις σχεδιάσει αλλιώς, έτσι γίνεται πάντα κι έτσι θα γίνεται. Τα περί τετελεσμένου και προδιαγεγραμένου να τα αφήσεις κατα μέρος. Εννοείται πως χάρηκες, στη συνέχεια, σιγά σιγά συμπληρώθηκαν τα κομμάτια αυτού του παζλ, ήρθαν μέιλς, ήρθαν άτομα που πιστεύεις πως έπρεπε να έρθουν, ήρθαν προσκλήσεις για παγοδρόμια και εκδρομές σε πόλεις με λίμνες και ομαδικές παρουσιάσεις και κάπου εκεί σε έπιασες να έχεις ξεχάσει τι το καρμικό παρουσιάζει το μόναχο. Είναι πιο κοντά στο Άμστερνταμ και στο Παρίσι για να είναι η Ε. σε ακτίνα προσιτή. Απέχει εξίσου από το Μόναχο και από το Βερολίνο και είναι δίπλα στο Ντύσσελντορφ. Έχει μια μεγάλη γέφυρα που φέρνει κάτι σε Μανχάτταν, μόνο στο πιο επαρχιώτικο, που καλύπτει το Ρήνο και σημαίνει μια μεγάλη ευκαρία ανάκαμψης και ανάσας βαθιάς, ανάσας φρέσκιας.

Και το βρίσκεις λιγάκι φαιδρό, που μέσα σε όλα αυτά τα καινούρια που πλησιάζουν στο δρόμου σου, εσύ φοβάσαι πιότερο το εδώ κι όχι το εκεί. 'Ενα εδώ που κάθε μέρα λιγοστεύει και σκουριάζει. Κι αναρωτιέσαι τώρα αν μετά θα φαντάζει ίδιο ή αλλιώτικο.
Doch bitte schwoer dass wenn ich wiederkomm alles noch beim Alten ist..

υγ. Ο Έβρος μου 'λειψε..όπου η αίσθηση της ομίχλης μου προκαλούσε την ίδια αίσθηση που μου δημιουργούσε η παγωμένη Γερμανία Δεκέμβρη μήνα. Να θυμηθώ αύριο να πάρω κάρτα μνήμης για την ψηφιακή. Ανυπομονώ.

Διδάγματα εξεταστικής Ιανουαρίου '10

2009-12-08T20:03:00.001+02:00

"Ένδικα μέσα χωρούν μόνο κατά των οριστικών αποφάσεων"

"He wasn't all that strong to love her anyway
She wasn't all that strong to leave him anyway"

but she had to

Das Rauschen

2009-12-04T14:51:00.000+02:00

Das Rauschen: Geraeusch, das die Blaetter im Wind und das Meer machen

Αχτίνες του ήλιου σε μια Σαλονίκη μήνα Δεκέμβρη, που τον αισθάνεσαι φθινοπωρινό παρά χειμωνιάτικο. Χαζεύεις τους ανθρώπους κι ο καθείς είτε όμορφος είτε άξεστος κουβαλά μια ιστορία που θες να μάθεις. "Μικρό, οι τέσσερις εποχές που είναι?" Σουλατσάρεις στη Ναυαρίνου κι αναζητάς το μαγαζάκι εκείνο που μυρίζει σκόνη και παλιό και είναι γεμάτο αφίσες ταινιών και κουκλάκια σούπερ-ηρώων, μισητή γιγαντοαφίσα κόμικ στον έναν τοίχο, αφίσα αγαπημένης ταινίας στον απέναντι. Διαλέγεις σχεδόν τυχαία το δωράκι, κυρίως κρίνοντας αφ' εαυτού, αφού το τιμώμενο πρόσωπο σκέφτεται ως επί το πλείστον όπως εσύ. Βιαστικά βγαίνεις και σειρά έχει το λατρεμένο 2χ2 βιβλιοπωλειάκι που είναι γεμάτο φως και μέσα εκεί νιώθεις ο εαυτός σου, αυτός που τη βρίσκει μανιωδώς με τις λογοτεχνίες του και νιώθει 'φίλους' ανθρώπους που ίσως δεν βρίσκονται καν εν ζωή, αν υπολογίσουμε πως η φιλία συναρτάται και από τις κοινές πεποιθήσεις. Σε βρίσκεις συχνά στα λόγια τους, σε ψάχνεις στα αποστάγματα ζωής τους. "Νυχτερινά" λοιπόν, για μουσικούς που έχασαν το νόημα και τώρα το ψάχνουν. Το νόημα, μάγκα μου, δε βρίσκεται όσο κι αν ψάχνεις. Συμβαίνει. Σου αποκαλύπτεται και δεν αρκεί να είσαι τυχερός, θέλει σπιρτάδα πολλή να το νοήσεις. Κενά στο ενδιάμεσο και πολλές αχτίδες. "Βρίσκεται στο στενάκι δεξιά όπως ανεβαίνεις τη Συγγρού, περνώντας το υποβρύχιο." Και συ ξέρεις καλά πως το διαολεμένο το μυαλουδάκι βρίσκεται σε κακό δρόμο, όταν γεμίζει ευφορία στη σκέψη ότι στις 5.30 κάθε παρασκευή κάνετε το ίδιο πράγμα.

ps. Θέλω να φορέσω τα μπορντώ μου τα σταράκια και να περπατήσω δίπλα στη θάλασσα. Όχι του Θερμαικού.

Έλα ένα ανούσιο, καίγεται ο κώλος μας!

2009-11-25T12:42:00.000+02:00

Διάλειμμα στο ενδιάμεσο ειδικού ποινικού, και η Ε. με τη Μ. αφιερώνουν ατάκες του καθηγητή και έχουν λυθεί στα γέλια καθ' όλη τη διάρκεια του μαθήματος. Τον φαντάζονται ληστή, με πέτσινο και μαύρο σκούφο και το τσιγαριλίκι στο χέρι μόρτικα να τα πίνει με τα τσιράκια του. Φτυστός, σου λέω.

Ο διάδρομος παγώνει, όλα κινούνται σε σλόου μόσιον (όχι αυτό που προσφέρει ενέργεια), και σκάει μύτη το...παιδί. Η Μ. σταματάει να μιλάει, ξεροκαταπίνει και κοιτάει σα ζαλισμένο κοτόπουλο με αστράκια γύρω γύρω πρόθυμο να το ψήσουν εδώ και τώρα. Δεν αντιδρά, δε ξεφωνίζει, μόνο σπρώχνει επίμονα την Ε. "Ε, Ε, Ε!" Το άλλο ανυποψίαστο Μ. ρωτά απορημένο, "αυτός είναι?", μα το άλλο Μ. αρνείται να αφιερώσει κάποια απάντηση κανενός, χαμένη στη μετάφραση. "Αυτός είναι παιδί μου?" Τα νεύρα του καψουρεμένου Μ. σπάνε που δεν το αφήνουν στην ησυχία του να ξεροσταλιάζει και απαντά νευρικά "Εσύ τι λες!". Εν τω μεταξύ, το...παιδί χαιρετά με ένα βιαστικό χαμόγελο τους γύρω του, αυτάρκης και αδιάφορος, σχεδόν βιαστικός. Και τότε, σαν από μηχανής θεός γυρνάει ο Β. και ξεφουρνίζει ένα ξαφνικό:

"Μη μου πείτε ότι κοιτάτε αυτόν! Είναι χάλια!"

Τα δύο Μ και το Ε γυρνάνε ταυτόχρονα με αργές κινήσεις προς το μέρος του Β. και ξενερώνουν τη ζωή τους.

"Άντρες..."

My friends were enemies on stilts with their heads in cunning clouds

2009-11-23T13:13:00.000+02:00

"Δε λέω πως δε γνώρισα τόπους.
Δε λέω πως δε θαύμασα τη φύση.
Πως δε στάθηκα με δέος μπροστά σε πόλεις, σε τοπία,
σε θάλασσες και βουνά.
Όμως, υπάρχει ένα μέρος...Που να πάρει...
Ένα μοναδικό μέρος.
Δεν είναι τόσο όμορφο. Ούτε σπάνιο.
Ούτε σταματά κανείς να το θαυμάσει.
Υπάρχει ένα μέρος...Που να πάρει..."

Ξεφυλλίζοντας τη σιωπή, Αλκυόνη Παπαδάκη

Being but men

2009-11-19T13:40:00.000+02:00

Being but men, we walked into the trees
Afraid, letting our syllables be soft
For fear of waking the rooks,
For fear of coming
Noiselessly into a world of wings and cries.

If we were children we might climb,
Catch the rooks sleeping, and break no twig,
And, after the soft ascent,
Thrust out our heads above the branches,
To wonder at the unfailing stars.

Out of confusion, as the way is,
And the wonder that man knows,
Out of the chaos would come bliss.

That, then, is loveliness, we said,
Children in wonder watching the stars,
Is the aim and the end.

Being but men, we walked into the trees.

Dylan Thomas (1930-1932 Notebook)

Φωτο-γραφίες

2009-11-13T22:14:00.000+02:00

Τώρα που είμαι καθηλωμένη στο κρεβάτι, σκέφτηκα να μαζέψω μερικές μας φωτογραφίες, από τις άπειρες, και να φτιάξω ένα μικρό απόσπασμα. Δεν υπήρξα, όμως, υπομονετικό πλάσμα ποτέ μου, πώς θες να αλλάξω τώρα.

Φωτογραφίες. Νόμισμα με δύο όψεις, μια γλυκιά όλο θαλπωρή και γέλια και μια πικρή, παράξενη, κι απόμερη, μακρινή. Όπως και να 'χει, είναι μια ιστορία για τον καθένα. Άλλες τις κοιτάς και σχεδόν θυμάσαι τη σκηνή με την τελευταία λεπτομέρεια, τις μυρωδιές, τα χρώματα, τις ανάσες, κι άλλες τις χαζεύεις και δεν μπορείς να διανοηθείς ότι πράγματι χωρέσαν τα πρόσωπα αυτά στο ίδιο πλάνο την ίδια στιγμή, αδυνατείς να το φέρεις στη μνήμη σα γεγονός πραγματικό. Ύπουλο πράγμα οι φωτογραφίες, ειδικά απόψε.

Ξέρεις πως στόχος είναι να βγεις εκεί έξω και να τραβήξεις νέες, να γεμίσεις ακόμη μερικές σελίδες στο άλμπουμ των 'στιγμών', να τις χωρίσεις σε πολύχρωμες και μονόχρωμες. Οι πολύχρωμες σου κάνουν για πιο παιδικές, όλο πάρτυ και τούρτες και διακοπές και αρμύρα και φωνές και γέλια. Οι μονόχρωμες, είτε εναλλάσσονται το ασπρόμαυρο είτε το σέπια, είναι οι πιο ιδανικές, αυτές που το βλέμμα γαντζώνεται και δε λέει να προχωρήσει στην επόμενη και αναρωτιέσαι πράγματα ακατάληπτα. 'Υπήρξαμε?', 'Πόσο αλλάξαμε?', 'Θυμάσαι?', 'Τι να κάνει αυτή η ψυχή?'. Ξέρεις πως ο στόχος είναι το νέο υλικό, το νέο σου χαμόγελο και τα νέα σου ίσια πλέον μακριά μαλλιά. Μα έλα που απόψε σε τραβάν οι ήδη αποθηκευμένες στη μνήμη.

Μερικές αγκαλιά με φίλους αγαπημένους, σταθερή αξία χρόνια τώρα, μερικές αστείες, έχουμε φτιάξει ολάκερο γκρουπ με μερικές από δαύτες κι ας μην είμαστε πια, μερικές ανούσιες, τραβηγμένες από παραδρομή ή βαρεμάρα ή ακόμη και παιχνίδι, κυρίως τοπία παραμορφωμένα και πρόσωπα βαριεστημένα. Άλλες με χαμόγελα πρωτότυπα, τσαχπίνικα, λες 'δε μπορεί, δε θυμάμαι γιατί γελάω μα φαίνομαι σίγουρα ευτυχισμένος', άλλες με χαμόγελα στημένα, ίσως αμήχανα, μα τόσο όμορφα και ταιριαστά κι εύχεσαι να είχες το χρόνο να τα γνωρίσεις περισσότερο. Άλλες με δάκρυα, δάκρυα που κυλάνε από μάτια ζυγού αριθμού, άνθρωποι που δακρύζουν αγκαλιασμένοι και μόνο να τους αγαπήσεις μπορείς, αν δε σε λυγίσουν.

Ίσως και να φτιάξω ένα και να το χαρίσω εκεί που νομίζω ότι πρέπει πριν να φύγω. Έτσι, για να τους πεισμώσω που με αφήνουν να φύγω στα ξένα μακριά τους.

Είναι και μία που κοιτάμε στον ωκεανό απέναντι, και την αγαπώ. Έχουμε πολλά να δούμε ακόμα.

Καυτές ιστορίες

2009-11-11T14:08:00.000+02:00

Πρωινό γκουχ-γκουχ και το κεφάλι ολίγον-τι καζάνι. Δε χρειάζομαι θερμόμετρα για να νιώσω ότι καίω. "Μπαμπάκαααα, δε θα πάω σχολή, αφήστε με να κοιμηθώ." Ενα πατ-πατ και ένα φιλί στο μέτωπο και "μηηηηηη, μείνε μακριά μου!" κι ύστερα το ασθενικό θερμόμετρο τοποθετείται ύπουλα στη θέση του για να κηρύξει πανηγυρικά την κατάντια μου. "Πόσο?" "Χα, χα, 38,7, χα, χα" δε μπορώ να συγκρατήσω τα γέλια μου, σωστό στουρνάρι δεν ξέρω καν προς τι ο γέλωτας. Αρρώστια είναι μωρή, όχι λούνα-παρκ. Στο παιχνίδι μπαίνουν τα γιατροσόφια της μαμάς, γιατρός στο επάγγελμα, άσχετα αν δε το σπούδασε ποτές, και δος του τα βότανα με ινδικές ονομασίες, τα τσάγια βουνού με γεύση ευκάλυπτο, οι κοτόσουπες φουλ στη λεμονορίγανη, οι χυμοί φρέσκο πορτοκάλι που μου προκαλούν αηδία και φυσικά τα ντεπόνια. "Μάνα, γιατί με γέννησες!" Κι ας λένε πως οι άρρωστοι είναι γκρινιάρηδες και ανυπόμονοι και όλα τα συναφή, όόόχι, αλήθεια σου λέω, είμαι ένα πλασματάκι τόσο δα υπομονετικό, κατεβάζω ό,τι μου δίνουνε χωρίς καμία αντίρρηση, και τους δίνω μόνο γκριμάτσες. Ήρεμα πράγματα, δηλαδής. Η αρρώστια με έχει τρελάνει, βέβαια, μια ρίγος μια φουλ στον ιδρώτα, ε ας αποφασίσει τέλος πάντων, τα μάτια πότε πονάνε οπότε απαιτώ παντζούρια και φώτα κλειστά, και σκοτάδι απόλυτο, πότε είναι μια χαρά οπότε δος του οι σειρές στην τηλεόραση που δεν παρακολουθώ ποτέ και που τις βαριέμαι θανάσιμα, δος του οι ελευθεροτυπίες και στο ντιμπέιτ "ντόρα ή σαμαράς?" εγώ απαντώ με χειρονομία ευπρεπέστατη. Κι είναι στιγμές που πονάει όλο μου το σώμα και κουρνιάζω σα σπουργιτάκι στα παπλώματα, κι αν κάνω τάχατις να σηκωθώ περπατάω σα γέρος σακάτης και ο μπαμπάς γελάει με την πάρτη μου και με φωνάζει "ταλαίπωρο". Αν έχεις το Θεό σου! Τώρα είναι ωραία, απολαμβάνω τα ανοιχτά παντζούρια μου, το αεράκι που το βλέπω μέσα από τα τζάμια να κουνά τα πορτοκαλιά φύλλα του καστανόδεντρου απ' έξω, ο ουρανός καθαρός, και περιμένω να γιάνω για να επιστρέψω στην καθημερινή κούρσα γιατί είναι πολλά αυτά που πρέπει να γίνουν, διάολε. Κι όλα πια παίρνουν το δρόμο τους. Μόνο, άσε με, μέχρι τότε, να πηγαίνω το βράδυ σα πεντάχρονο και να κουρνιάζω στο κρεβάτι ανάμεσα τους. "Θυμάσαι που το έκανες μικρή αυτό συνέχεια?" Συγκαταβατικό μουτράκι πηγαίνει πάνω-κάτω. Χαμογελάω. Λίγες μέρες εκτός, με φροντίδα και προδέρμ, τι άλλο?

Μια παλλόμενη καρδιά και μια τύχη κλωτσοσκούφι

2009-10-30T01:24:00.000+02:00

Night all my lights are on..

έχει μόνο ένα χούι, βάνει τα γέλια σαν βλέπει άνθρωπο να κλαίει, θαρρείς της φαίνεται εικόνα φαιδρή και τη συναρπάζει. η ίδια δεν κλαίει ποτές, δε χαρίζει δάκρυο κανενός. μόνο βαθιά τη νύχτα, σαν παγώσει ο φθινοπωρινός αέρας, ακουμπά θλιμένα τα χείλη στην άχνα του παραθύρου και ρουφάει με τα μάτια τον κόσμο τριγύρω, κάνοντας τάχα να ταβήξει την προσοχή και την ευαισθησία του.

"Έτσι σ' αγάπησα κι όμως με πρόδωσες
και ζω συνέχεια με μια απορία
αν ήσουν όνειρο μέσα στα όνειρα
κι ένα ταξίδι μου στη φαντασία"

Optimism-or lack of pessimism

2009-10-26T00:47:00.001+02:00

But I am a blasted tree; the bolt has entered my soul; and I felt then that I should survive to exhibit what I shall soon cease to be - a miserable spectacle of wrecked humanity, pitiable to others and intolerable to myself.

Mary Shelley (1797-1851)

missing one heart-beat

2009-10-15T23:56:00.000+03:00

Είσαι το μοναδικό άτομο στο οποίο θέλω να μιλήσω και να βγάλω τους φόβους που μ' αφήνουν ερείπιο και το τελευταίο άτομο στο οποίο θα στραφώ.

υγ. Όλα τα προβλήματα ξεκινάνε από την έλλειψη εμπιστοσύνης.

I ain't say I'm dirty and I ain't say I'm clean

2009-10-10T02:01:00.000+03:00

Πειράζει μωρέ που δηλώνω ευτυχισμένο, άσχετα αν έχω ή όχι στη διάθεσή μου όσα θα μπορούσαν να με κάνουν ευτυχισμένο? Απαντάω του εαυτού μου, όχι μωρέ. Στην τελική, ο ίδιος ο Στέφαν μου είπε πως η Κολωνία είναι από τις πιο ωραίες πόλεις της Γερμανίας και πως θα βρω πάρα πολλά πράγματα να κάνω όταν φτάσω εκεί, σήμερις οδήγησα όλο το μεσημέρι με το Αρούκι και με έκραζε εκεί που έπρεπε και το γούσταρα που με έκραζε γιατί έτσι κάνουν οι σωστοί δάσκαλοι, και Άρη μου συγγνώμη που πάτησα την πέτρα, η ρημάδα δεν έπρεπε να είναι στη μέση του δρόμου, είδα το Ντιτζ μου που είχα να το δω μερούλες και μου είχε λείψει, διαβάζω Ντύλαν Τόμας κι ο άνθρωπος απλώς με αφήνει άφωνη, και τινάζει λίγη από τη σκόνη μου μπας και ξεσκουριάσω, άρχισαν τα όργανα, δηλαδή οι Δικονομίες, και γουστάρω άσχημα που επιτέλους μπαίνουμε στην ουσία της υπόθεσης, κι ας δήλωσε η κυρία Νανά πως δεν έχω την εισαγγελική κοψιά, έννοια σας και θα δείτε με ποια θα έχετε να κάνετε κύριοι παραβάτες, πίνω τα πρωινά γαλλικό διπλό γλυκό με γάλα αισίως με το γλυκό νανούρισμα των μεγάλων παραθύρων στη σχολή όπως δέχονται το φως, περιμένω πότε σκοπεύεις να εμφανιστείς επιτέλους κύριος, άντε φτάνουν οι διακοπούλες, ο κάθε κατεργάρης στον πάγκο του με τη φοιτητική του όρου έννοια, και σιγοτραγουδώ μόνη μου "I came to love you, please save me", κι ας το έχω κάνει πριν από σένα. Δηλώνω ευτυχισμένο, το ξαναείπα?

Monochrome

2009-10-07T19:28:00.000+03:00

Η σχέση μου με το χρόνο υπήρξε ανέκαθεν κακή. Χρόνος ο κατακτητής των καθημερινών μικρών μας υπερβάσεων και ο ακυρωτής των προσδοκιών μας. Ποτέ του δεν μου έκατσε καλά, είτε διότι στα μικρά τον προλάβαινα πάντα στη διαχωριστική γραμμή και περίμενα με εκνευρισμό να ρθει η σειρά του, είτε διότι στα μεγάλα πάντα έτρωγα τη σκόνη του κι εξαφανιζόμουν. Ακόμα σκάβω να με βρω, και τα χέρια μου έχουν ματώσει κι έχουν βρωμίσει.

Περνά ο χρόνος, και περνά πολλές φορές άτσαλα και με βρίσκει απροετοίμαστη, μα είμαι και μουλωχτό του λόγου μου και ακόμη κι αλλιώς να ήταν τα πράγματα, πάλι δε θα μου έφτανε, θαρρώ. Μετράω τα εξάμηνα στα δάχτυλά μου και σχηματίζω μια μούντζα, και το πρώτο εξάμηνο δε φαντάζει παρά χθεσινό γεγονός, μα ωστόσο έτη φωτός μακριά. Κοιτάζω τις νέες αφίξεις και στα πρόσωπά τους γράφει τρανταχτά το ανώριμο και τρυφερό της ηλικίας και η άγνοια, αυτή ειδικά γράφει τόσο έντονα, η αθωότητα. Κι αναρωτιέμαι αν υπήρξα έτσι κι εγώ, κι αν ναι πώς γράφω στους γύρω μου τώρα. Γιατί η άγνωστη κοπέλα με ρώτησε αν είμαι 'και γω πρωτοετής'? Φαντάζω για αθώα?

Σκανάρω τις σχέσεις παντός είδους της μικρής ζωής μου και σαστίζω. Άλλες έχουν βαθύνει, άλλες τώρα βουτούν στα βαθιά, άλλες προσφέρουν αμοιβαία δύναμη και χρώμα, άλλες γίνονται ολοένα πιο αδιάφορες, άλλες έχουν φθαρεί, με άλλες έχω συμβιβαστεί, κι άλλες δεν βρίσκω πώς να τις διαχειριστώ, τώρα που σκουριάζουν και γίνονται δυσλειτουργικές. Δεν ξέρω αν είναι σωστότερο να μιλήσω ή να αφήσω το χρόνο να κάνει τη δουλειά του κι απλώς να επαναλαμβάνω σα ρομποτάκι το παραμύθι του 'χαθήκαμε μωρέ'. Τουλάχιστον το τελευταίο εμπεριέχει την ηλίθια γλυκύτητα της μη ευθύνης. Το πρώτο, όμως, συνιστά παραδοχή της αποτυχίας. Προς το παρόν προσπαθώ να προσαρμοστώ στις διαρκείς αλλαγές της καθημερινότητας και της εν γένει πορείας μου με όσο το δυνατόν πιο συμπαγείς τις δυνάμεις μου.

Ποια είμαι και τι νιώθω? Φυλαχτό δικό μου, και δε θα το μάθει κανείς. Το κρατώ για σένα.

.

hope to live

2009-10-02T20:33:00.001+03:00

«Αλήθεια ξαναβγαίνει το χορτάρι μετά τη βροχή;
Αλήθεια θα ξαναβγούν λουλούδια την άνοιξη;
Αλήθεια θα ξαναπάνε τα πουλιά στα σπίτια τους;
... Αλήθεια...
Ταξιδεύω στα όνειρά μου...»

Οσάμα Αμπού Καντίρ.

You can still ruin my day (?)

2009-09-24T15:05:00.000+03:00

Αυτό δεν ήταν χτύπημα, ήταν κλωτσιά στα αρχίδια.

You see all my light and you love my dark

2009-09-21T01:26:00.000+03:00

Αλάνις στα αυτιά να βουίζει. Αγαπημένη από παλιά, αν και δεν κατατάσσεται στα εξεζητημένα.

You lose, you learn.

Το κινητό άλλαξε και πάλι, κι αυτή τη φορά η ευθύνη δεν είναι διόλου δική μου, ορκίζομαι, κανένα γάλα, καμία βουτιά, κανένα πέσιμο. Απλώς χάλασε. Ήρθε η ώρα του να ζητήσει αντικατάσταση. Δε με ενδιέφερε να πάρω καινούριο, και δε θα έπαιρνα αν το προπολεμικό μου νόκια δεν ακουγόταν μα καθόλου. Ωστόσο, η αγορά έγινε με συνοπτικές διαδικασίες, η μικρή με βοήθησε να διαπιστώσω ότι 'μωρέ, αφού αυτό σου κόλλησε από την αρχή, πάρτο να τελειώνεις' και σε δυο ώρες μετά το 'ευχαριστώ πολύ, θα το σκεφτούμε' ήμουν πίσω στο κατάστημα με τα φραγκάκια στο χέρι να το παραλάβω. Έμεινα ταπί, αλλά τουλάχιστον μιλάω με τους ανθρώπους μου χωρίς να γκαρίζω. Σε μία ώρα το είχα φλομώσει τραγουδάκια, κυρίως καινούρια ή πρωτάκουστα για να τα εξερευνήσω με την ησυχία μου στις καθημερινές και μελλοντικές διαδρομές μου και είχα ήδη ξεχάσει πού είχα τοποθετήσει το προηγούμενο. Πρώτη φορά δε με απασχόλησε ούτε λεπτό το παλιό, νομίζω ξεπερνάω τον εαυτό μου, αν δε με έχει ξεπεράσει ήδη εκείνος. Νομίζω πως τρέχει, όλο τρέχει και βάλθηκε να με καλεί να τον προφτάσω, μα συνέχεια σκοντάφτω στη διαδρομή και δεν τα καταφέρνω. Με πιάνει προ απροόπτου και με εξαναγκάζει να συνηθίσω τα τετελεσμένα καινούρια. Προσαρμογές ξανά και ξανά, από την αρχή. Ίσως θέλει το χρόνο του. Ίσως θέλω το χρόνο μου. Κάποτε είχα σκεφτεί, πως η ιδανική στιγμή για να κάνεις απολογισμό και να συνειδητοποιήσεις τα πεπραγμένα και τους στόχους σου είναι η στιγμή που το τούβλο έχει πέσει στο κεφάλι, αφήνοντάς σε κατάκοιτο.

Δε θα σου πω τίποτε άλλο, τα υπόλοιπα τα μοιράζομαι με τις μουσικές μου.

υγ1. Αφορμή γι' αυτές τις σκέψεις στάθηκαν οι Γ, Κ, Θ, Α, Γ, Α, Ε.
υγ2. Στικ, ναι πάει καιρός. Ναι, είναι χαζό...μα θέλω μια χείρα βοηθείας. Ξέρεις, το επεισόδιο. ;)

Διδάγματα της εξεταστικής Σεπτέμβρη 09

2009-09-16T19:08:00.001+03:00

Επαναπροσδιορισμός ενόψει του στόχου των μέσων επίτευξης του στόχου.

Εδώ και δύο ώρες σκέφτεσαι επίμονα σε μια προσπάθεια αυτοκαθησυχασμού "θα τα βγάλεις από τον κώδικα" μα ούτε αυτό με ηρεμεί. Το παραδέχεσαι, είσαι τελειομανής, ή τουλάχιστον έχεις συνηθίσει να είσαι τελειομανής και δε μπορείς ποτέ να χαλαρώσεις με την επάρκεια της προσπάθειας. Θυμάσαι το πρώτο μάθημα που έδωσες σ' αυτή τη σχολή, που οδεύει ήδη στα μισά του δρόμου. Συνταγματικό. Είχες ακούσει, αδικαιολόγητα κατά την προσωπική σου εκτίμηση, τα χίλια μύρια για τη δυσκολία, τις απαιτήσεις, το γεγονός πως δεν γίνεται να περάσεις με την πρώτη πόσο μάλλον με βαθμό. Ήσουν στις απαρχές της σχολής, ήταν όλα καινούρια και μοναδικά πρωτότυπα, και επιτέλους χαλαρά, και ξυπνούσες έστω και δύσκολα με ευφορία για να πας στο πρωινό μάθημα με τη Μπεμπέθ. Ο καθηγητής γνωστός, τα πρακτικά αρκετά, οι επαναλήψεις επί των επαναλήψεων ανιαρές, και κάπου εκεί συνειδητοποίησες ότι στις εξετάσεις έχουμε και τους κώδικες μαζί. Τα αθώα μυαλουδάκια, κάντο αφελή, ξεχωρίζουν εξ αποστάσεως με σειρήνες κατακόκκινες και εκκωφαντικές. Γέμισες τον κώδικα σε κάθε κενό και διάστημα με σημειώσεις, κοντολογίς αν μπορούσες να αντιγράψεις και όλο το βιβλίο θα το είχες κάνει, και ήσουν τρελά ενθουσιασμένη που οι τόσο ηλίθιοι καθηγητές δεν σκέφτηκαν ότι μπορείς να αντιγράψεις με τους κώδικες. Εννοείται πως την ίδια μέρα, αφότου ενημερώθηκες πως οι κώδικες ελέγχονται πριν ξεκινήσετε και πως αν είναι σημειωμένος στον παίρνουν, οπότε άντε βγάλτα πέρα μόνος σου, έτρεξες να προλάβεις να πάρεις έναν άδειο. Δε χρειαζόσουν σκονάκια χαζούλα, τα ήξερες.

Μεθαύριο δίνεις ένα μάθημα, από τα σταδιακά αύξοντα παλούκια, δεν έχεις πατήσει ποτέ στο αμφιθέατρο, δεν έχεις ιδέα ποια είναι η μορφή του καθηγητή ή της καθηγήτριας, εν πάσει περιπτώσει, το αντικείμενο σου φαίνεται κατανοητό σε γενικές γραμμές αλλά η ύλη ογκώδης και παρόλο που έχεις μπει στο νόημα, δεν είσαι σε θέση να ανταπεξέλθεις στις απαιτήσεις των ερωτήσεων. Κι ο κώδικας δε σώζει.

Αναρωτιέμαι, λιγοστεύει το μυαλό μας όσο μεγαλώνουμε ή απλώς προσπαθούμε όλο και λιγότερο? Κι αν ναι, γιατί?

Θέλω να βάλω το άσπρο κασκόλ, νοτισμένο με το άρωμά μου, cheap and chic, και να περπατήσω στην παραλία. Θέλω να δω το χρώμα από το βλέμμα σου. Καθώς θα μου εξηγείς για το μάθημα..

wasn't able to make it enough for you

2009-09-13T14:26:00.001+03:00

Δεν μπορείς να καταλάβεις.

Δεν είναι θέμα καιρού, ούτε συγκυριών, ούτε προσώπων, ούτε συναισθημάτων.
Είναι γεγονός καθαρά υπαρξιακό, είναι αυτοτοποθέτηση στο δεύτερο ράφι, εν πλήροι συνειδήσει.

Και σκέφτομαι, τώρα, πώς θα είχε διαμορφωθεί η ζωή μου αν δεν [πράξη ένα], και υπαγάγω τα πραγματικά περιστάτικα στο πραγματικό ενός υποθετικού κανόνα, και η συνέπεια που εξάγεται, η μόνη συνέπεια που με ενδιαφέρει, είναι πως θα αντίκριζα το απόγευμα αυτό ελπιδοφόρα. Θα περίμενα υπομονετικά.

"Είσαι ρομαντική."
"Ποιος, εγώ?"
"Ναι."
"Μπα.."

Τα ποιήματα των 9-10 μ.μ.

2009-09-09T02:15:00.000+03:00

Τα χάνω μαζί σου. Δεν ξέρω πως το λένε. Ή μάλλον ξέρω. Παιδική αφέλεια και έλειψη καπατσοσύνης το λένε. Πότε θα μεγαλώσω επιτέλους, μου λες? Είναι φορές που το πιο απλό πράγμα στον κόσμο μοιάζει ανήκουστα δύσκολο και άγνωστο έτσι που τα χέρια σου να τρέμουν στην ιδέα και να παγώνουν. Ήθελα να σου απλώσω το χέρι μου και να σου πω το πιο απλό πράγμα στον κόσμο, μα δεν το έκανα, γιατί φοβήθηκα την αίσθηση που θα αποκτούσες από την παγωμένη μου παλάμη. Κι ήθελα να σε ρωτήσω για το μάθημα, όχι γιατί με ενδιαφέρει το μάθημα, γραμμένο το έχω, μα γιατί με ενδιαφέρεις εσύ, και μπορώ να σε χαζεύω ατελείωτα να μιλάς ακόμα και για πράγματα που τα έχω γραμμένα. Κι άφησα επίτηδες το βιβλίο του Ναζίμ Χικμέτ, για να το δεις, γιατί ήξερα πως θα το προσέξεις, όπως κι έγινε, μα αυτή η ετεροχρονισμένη επικοινωνία με σπρώχνει να πέσω από το σχοινί που μόνη μου δένω και λύνω τόσο καιρό. Και τα σταράκια ακόμη, χρώμα μπορντώ, ήξερα πως θα τα προσέξεις, όπως κι έκανες. Μόνο την αναθεματισμένη σιωπή μου που σου φώναζε σε τόνο σταθερό φωνήεντα και συλλαβές δεν πρόσεξες, ή μάλλον και να την πρόσεξες δεν έκανες κάτι γι' αυτό. Και σε προσπέρασα με το γνωστό μου ταχύ βήμα επί δέκα και σχεδόν έπρεπε να βιαστείς για να γυρίσεις το κεφάλι να με κοιτάξεις. Ήταν από σένα η ταχύτητα που με συνεπήρε, μα δεν στο αποκάλυψα. Ακόμα αφελής κι ανόητη. Πότε θα μεγαλώσω? Πότε θα σου δώσω το χέρι? Πότε θα αρχίζω να εφαρμόζω στην πράξη την κοσμοθεωρία μου?

"Ἡ ζωὴ δὲν εἶναι παῖξε-γέλασε
Πρέπει νὰ τήνε πάρεις σοβαρά,
Ὅπως, νὰ ποῦμε, κάνει ὁ σκίουρος,
Δίχως ἀπ᾿ ὄξω ἢ ἀπὸ πέρα νὰ προσμένεις τίποτα.
Δὲ θά ῾χεις ἄλλο πάρεξ μονάχα νὰ ζεῖς.
Τὶς πιὸ ὄμορφες μέρες μας δὲν τὶς ζήσαμε ἀκόμα
Κι ἂχ ὅ,τι πιὸ ὄμορφο θά ῾θελα νὰ σοῦ πῶ
Δὲ στό ῾πα ἀκόμα."

Κι ύστερα πάλι χειμώνας..

2009-09-07T12:36:00.000+03:00

"Η χρονιά αυτή μου φαίνεται παράξενη πολύ."
"Εννοείς ότι είναι ζόρικη?"
"Όχι, εννοώ ότι ακόμη και η φοιτιτική ζωή γίνεται ρουτίνα."

Είναι μερικά άτομα που τα νιώθεις σπίτι σου, νιώθεις ασφάλεια και τρυφεράδα και μπορείς να περάσεις μαζί τους συνεχόμενες μέρες για ατελείωτες ώρες, χωρίς να νιώσεις την παραμικρή αμηχανία ως προς τον τρόπο διαχείρισης του κοινού χρόνου. Είναι που οι καταστάσεις μας έχουν περιβάλλει μαζί στο ίδιο κλουβί των τρελών και η αλληλεγγύη αυτή τη φορά δεν έχει προκαλέσει αποξένωση.

"Εσείς τώρα είστε κολλητές?"
Παύση. Αυθόρμητα κοιτάγματα. Απορία στο βλέμμα περί του αυτονόητου και του επιβεβαιωμένου. Ερώτηση Ε.
"Αν σκεφτείς ότι είμαστε όλη μέρα μαζί και όταν δεν είμαστε μιλάμε στο τηλέφωνο όλη την ώρα." Αφελής, μα προφανής απάντηση.
"Δηλαδή αυτό σας κάνει κολλητές?" Η σπόντα.
"Όχι." Με ένα στόμα, μια φωνή, χωρίς καμία ενδιάμεση ματιά.

Αν έχεις διαπιστώσει ένα μηδαμινό μέρος της αλήθειας για τα διανθρώπινα της ζωής, αυτή είναι πως ακόμη και οι φιλίες που "κρατάνε για πάντα", δεν είναι δυνατόν να κρατήσουν κατ' ανάγκη. Ενδέχεται. Αλλά ενδέχεται και όχι. Κι αναρωτιέμαι, τώρα, αν το να διαλέξεις δρόμο διαφορετικό που σε ξεβράζει μακριά, πολύ μακριά από τη ζωή του άλλου, καθ' όλα συνειδητά, εφόσον η φιλία αυτή έχει αμετάκλητα τελειώσει είτε για τον έναν είτε και για τους δύο, λογαριάζεται ως υπέρτατη κακία και εγωισμός. Ή αν πρόκειται για φυσική και αναπόδραστη εξέλιξη. Αναρωτιέμαι πότε το να διαλέξουμε δρόμο μακριά από έναν άνθρωπο δεν θεωρείται προδοσία.

Πρώτος γαλλικός της χρονιάς που έρχεται, παρεάκι με τον Τσιρτσώνη μου στο καφέ του κυλικείου. Πρώτος ο Θ. που αποχώρησε την κυριακή τα ξημερώματα για την παγερή Αγγλία. Πρώτη χρονιά φοιτητικής ζωής που αρχίζω να βιώνω την φυσική εξέλιξη για την οποία μας προετοίμαζαν οι τριτοετείς όταν είχα περάσει στη σχολή. Δεν ξέρω αν βαραίνεις όσο μεγαλώνεις, μα νομίζω πως βασίζεσαι όλο και περισσότερο στις αποκλειστικές σου δυνάμεις και μόνο, κι αυτό είναι σίγουρα φορτίο.

υγ. Θ, φοράω το κολιέ σου, που είναι όμορφο, και το πρώτο μακρυμάνικο της χρονιάς. Φυσάει, φυσάει και μου πάει διάολε, και ανυπομονώ να γίνουν τόσα. Δεν ξέρω αν είμαι κακιά, ή σκληρή, αν έτσι δείχνω, ξέρω απλώς πως βλέπω τη ζωή αυτή διαφορετικά από πολλούς. Όχι ως δέσμευση απέναντι στα πάντα, μα ως η ελευθερία καθεαυτή.

Τα σύννεφα κοιτάς κι ο χρόνος φεύγει

2009-09-04T10:41:00.000+03:00

Σ' αγαπώ, το μέρος μου είναι εδώ..

Ich will weg von hier doch es scheint egal wohin ich lauf

2009-08-30T13:45:00.000+03:00

Αν έχω μετανιώσει?

Δε μετανιώνω για τις επιλογές μου. Μόνο κάνω εικασίες. Σίγουρα θα ήταν αλλιώς. Σίγουρα θα ήταν ζόρικα και έντονα και αμήχανα και αποκαρδιωτικά και τόσο μα τόσο ζωντανά. Σίγουρα θα ήταν αλλιώτικα. Θυμάσαι τον Α., παιδί με το οποίο αναπτύξατε επικοινωνία εντελώς διαφορετική, τότε που μοιραστήκατε μια κούπα καφέ στην αθηναική λέσχη που σου έλεγε "Όπως λένε, τους συγγενείς δεν τους επιλέγεις, σου τυχαίνουν." Ανόητα αυτονόητη φράση, μα σου χε μείνει χαραγμένη. Για τις επιλογές μου δεν έχω μετανιώσει. Για τις μη-επιλογές μου, δεν έχω ευχέρεια επιλογής. O Κούντερα το προσδιορίζει ευχερέστερα στην "αβάσταχτη ελαφρότητα" όταν λέει "αυτό που δεν είναι αποτέλεσμα μιας επιλογής δεν μπορεί να θεωρηθεί ούτε σαν κάτι που το αξίζεις ούτε σαν μια αποτυχία. Απέναντι σε μια κατάσταση που μας έχει επιβληθεί, πρέπει να δείξουμε τη σωστή συμπεριφορά." Η κατάσταση δεν αλλάζει, απλώς την καμουφλάρεις.

Κλείνουν δυο χρόνια από κείνον τον καφέ, κλείνουν δυο χρόνια φοιτητικής ζωής, δυο χρόνια γεμάτα μαγεία πρωτόγνωρη ξανά και ξανά, και τώρα μικρή μου, που βλέπω από κοντινούς μου ανθρώπους αυτό το "αγόρασα πουφ με πρίγκηπα βάτραχο για το σπίτι μου", αναρωτιέμαι πώς εμείς προσπεράσαμε μαζικά αυτή την επιλογή.

Ο Κ. με ενημέρωσε ότι εκείνος γύρισε από Koeln 20 Φεβρουαρίου, επομένως να υπολογίζω την αναχώρηση μου εκεί γύρω. Η αντίστροφη μέτρηση άρχισε για μένα. Είναι αυτό που θέλω. Αυτό που προσπέρασα. Κι ας μην το μετάνιωσα. Τώρα ήρθε κι η ώρα να το ζήσω στο πιο φουλ. Αν μια καινούρια πόλη είναι πρόκληση, πόσο μάλλον μια καινούρια χώρα. Η χώρα με τους μεγάλους πλατείς δρόμους, που αναπνέεις καθαρά, με τα ολοπράσινα πάρκα και τα ψηλά κτίρια, με τα πλακόστρωτα δρομάκια και τα ροζ καρτοτηλέφωνα, με τα Wurst και τα Soesse, με τα γρήγορα τρένα και τους πιο ευγενικούς ανθρώπους, ανθρώπους από όλο τον κόσμο, με όλα τα διαφορετικά στυλ. Πόσο μου λείψαν εκείνα τα πάρκα που με ηρεμούσαν. Πόσο μου λείψαν οι επιλογές μου.

6 μήνες.

Hol mich aus dieser schnellen Zeit

2009-08-26T13:49:00.000+03:00

Δεν μου ταιριάζει καθόλου το αραλίκι, άνθρωπος ανήσυχος του λόγου μου. Η χειρότερη συμβουλή που μπορεί να μου δώσει άνθρωπος είναι να χαλαρώσω. Μου είναι κατάσταση παντελώς άγνωστη. Και κει που η μαύρη διάθεση του αποκαλόκαιρου, όπως το ονομάτισε ο μπαμπάς της Β. υπεισέρχεται ύπουλα στα βλέφαρα και προσπαθεί να μαυρίσει τις σκέψεις σου ενόψει όλων των ανειλημμένων δεσμεύσεων απέναντι στον εαυτό σου, διαφαίνονται στον ορίζοντα συναυλία αγαπημένου καλλιτέχνη, μπαλέτο στο Μέγαρο αξιοζήλευτης αν μη τι άλλο πρίμα μπαλερίνας, χαρτομουρμούρα γραφειοκρατική για το πολυπόθητο Εράσμους και σεμινάριο χορού μόνο για την πάρτη σου!!! Γουστάρω, λέμε!!!

υγ. Ναι, ναι, και το σημερινό δε λέω..

Μου ταιριάζει για τον υπόλοιπο μήνα, λεπόν, κι άιντε, καλό μας αποκαλόκαιρο...!

Misread

2009-08-20T17:43:00.000+03:00

What do you know it happened again..Ζουζουνίζω με τις μέλισσες του Αυγούστου σε ένα δωμάτιο όλο πορτοκαλί και λευκό και πράσινο όλο καθαριότητα. Λένε πως η καθαριότητα είναι μισή αρχοντιά. Σαν αρχόντισσα νιώθω. Μια αρχόντισσα ξυπόλητη στο ξύλινο δάπεδο. Πάντα μου άρεσε το φως όπως διαπερνούσε τις σχισμές στα στόρια και καθρεφτιζόταν στον απέναντι τοίχο. Με νανούριζε. Τώρα νιώθω μια ταραχή στο στομάχι και μια χαρά ανεξήγητη από αυτές που αρπάζεις τον άλλο την ώρα που καταπίνει την μπουκιά του, του σκας ένα φιλί, τον πνίγεις κοντολογίς και μετά συνεχίζεις το φαγητό σου με ένα λιτό 'α, τίποτα'.

Πώς συνεχίζεις γνωρίζοντας πως μια κατάσταση δεν θα λυθεί ποτέ? Και πώς ανταπεξέρχεσαι όταν η κατάσταση αυτή είναι τόσο ζωτικής σημασίας για ολόκληρη τη ζωή σου? Νιώθω ελαφριά τώρα, μα για πόσο? Είναι στιγμές που κάθε μικρή εκδήλωση ζωής φαντάζει τόσο απλή και συνειδητή και ξεχωριστή κι ωστόσο αρκούν μερικές στιγμές όπως η προχθεσινή που τα πάνω έρχονται κάτω και μένεις στάσιμος να μην ξέρεις που βαδίζεις. Πού θέλεις να βαδίσεις. Είναι βαρύ, μα δεν ξέρω αν ποτέ με αγάπησες ως ένα πλάσμα ξεχωριστό. Έχω την αίσθηση ότι με αγάπησες με διάνοια κυρίου, όπως αγαπά κανείς ένα ωραίο βάζο στο κομμοδίνο του ή ένα κλασσικό ρολόι στον καρπό του. Υπεροπτικά. Δεν άντεξες που ήμουν όσα ποτέ σου δεν τόλμησες να είσαι και τόσο σπαραχτικά και κρυφά ζητούσες να γινεις.

Αρχίζω να βρίσκω το νήμα που θα με βγάλει έξω από το λαβύρινθο. Είναι που ακόμα και οι καλύτεροι παίκτες, καταπίνονται από την αδυναμία τους. Ήθελε κόπο να ανεβώ τα σκαλιά, ήθελε δύναμη και χαρά και επιμονή και πείσμα, μα τα ανέβηκα και χτύπησα την πόρτα. Δεν με προειδοποίησε κανείς ότι μέσα με περίμεναναν κι άλλα. Θα τα ανέβω όμως, στο υπόσχομαι. Λευκό και πορτοκαλί να ανεμίζει.

Τις σπάνιες φορές που πίνω γάλα δε χρησιμοποιώ καλαμάκι. Θέλω να λερώνεται το στόμα μου. Ποτέ δε θα το καταλάβαινες. Ποτέ δε θα στο εξηγήσω. Χίλια χρώματα, φώτα κι αρώματα.

.

Προς την αυγουστιάτικη πανσέληνο

2009-08-06T22:47:00.000+03:00

Να 'σαι πάλι. Πολύς ντόρος γίνεται για σένα, κούκλα μου. Τι είσαι, θαρρείς? Έχουμε ξανασυναντηθεί εμείς, έχουμε προηγούμενα, θυμάσαι? Εγώ πολύ καλά. Έχεις πάντα το ίδιο σαρκαστικό ύφος, είσαι μια κολοκύθα με δυο τερατάκια για μάτια και ένα χαμόγελο μπανάνας, αυτό είσαι. Στο σούνιο, είπαν, είσαι ομορφότερη. Εγώ απόψε είμαι στην όμορφη Σαλονίκη, και είσαι απλώς μια κολοκύθα πίσω από άμορφα κτήρια. Δε λέω, με γοητεύεις. Ασχολούμαι μαζί σου. Βάζω liberte με ένα παγάκι σε ένα ποτηράκι, μεταφέρω το καθισματάκι δίπλα στην μπαλκονόπορτα, ανάβω φωτιά και σε χαζεύω. Λοιπόν, ξέρεις κάτι? Κάθε χρόνο που με συναντάς, είμαι κι αλλιώτικη. Είτε στα τέλεια είτε στα χάλια μου, είμαι πάντα το ίδιο απίστευτη. Το ίδιο θεατρική, αθυρόστομη, νευρωτική. Εσύ είσαι απλώς το ίδιο. Δυο τέρατα για μάτια κι ένα σαρδόνιο χαμόγελο, το είπαμε. Τώρα ακούγεται τραγούδι αγαπημένο, μόλις πρόσφατη για μένα ανακάλυψη. Κάθομαι οκλαδόν στο καθισματάκι, σε κοιτάω, και το κορμί μου είναι ένας σπασμός στους ήχους της μελωδίας, μια έκρηξη των στίχων. Παίρνω το σχήμα κιθάρας, είμαι γεμάτη χορδές. Έλα να με παίξεις αν μπορείς. Ακολουθώ τα σχήματά σου. Το liberte στριφογυρίζει το κεφάλι μου και τώρα οι ακτίνες σου σχηματίζουν κύκλους, όλο και φωτεινότερες, όλο και δυνατότερες. Σου πάει αυτό το τραγούδι. Σε εκφράζει. Λοιπόν, εγώ θα στη φέρω. Θα σε κηρύξω μη ομορφότερη. Έχω και δει και καλύτερες. Η του Οκτώβρη σου λέει τίποτα? Άψογη, και ζωντανή. Εσύ είσαι μαστ. Οι άλλες είναι γι' αυτούς που ξέρουν να ξεχωρίζουν μέσα στα ντουβάρια το φως. Εσύ είσαι για τους εύκολους. Για τους αδειούχους. Για να χαρείς τα μεγάλα, πρέπει πρώτα να χαρείς τα μικρά. Είσαι σαγήνη, αυτό είσαι. Το ξέρεις ότι χρόνια τώρα προσπαθώ να σε κερδίσω. Γι' αυτό γίνομαι ειρωνική. Μόνο σταμάτα να γελάς πάντα με τον ίδιο τρόπο, με βιδώνεις. Γεμίζω ένα ακόμη ποτήρι liberte. Στην υγειά σου. Και του χρόνου.

Shake my body
release my soul
punish my senses
lose control
this body is young
but my spirit's old
scatter my ashes
and let my feelings go

Comfortably Numb

2009-07-23T01:05:00.000+03:00

Ένας γαμημένος άνθρωπος σ'αυτόν τον πλανήτη που να μπορεί να (με) ακούσει..?

Σώτη

2009-07-21T14:07:00.000+03:00

Τις τελευταίες τριάντα σελίδες τις άφησα για το τέλος. Ήθελα να με νανουρίσει κάτι γλυκά κι είχα απορία αν το τελείωμα θα είναι λευκό και κόκκινο ή γκρίζο και παγερό σαν τις πολυκατοικίες. Το φως πάντα θριαμβεύει και γι'αυτό αν με ρωτήσεις αν προτιμώ το φως η το σκοτάδι, θα σου απαντήσω το φως στο σκοτάδι. Είναι καλύτερα έτσι.

Πώς έτσι? Με το βιβλιαράκι μου με το μωβ εξώφυλλο στο χέρι, δωράκι της μικρής μου Σ. και το φυσικό χυμό πορτοκάλι στο άλλο. Μιλάμε για κάτι πορτοκάλια θεσπέσια. Εξάλλου ο φραπέ αποδείχτηκε κάκιστη ιδέα. Εκεί που είχα φτιάξει δυο παγωμένους, θεσπέσιους κι αυτούς, έναν για μένα, γλυκό όπως αποφάσισα να τον πίνω στο εξής, γιατί ο μέτριος καθόλου δεν μου πάει, κι έναν για τον Π. μου, πολύ γλυκό με γάλα, αράξαμε στις μεγάλες πολυθρόνες και ο Π. με θράσος ανέβασε και τα πόδια στο ξύλινο τραπεζάκι μπροστά και μιλούσαμε για φιλία και ταξίδια και κάπνισμα και ποτό και όπως τον κοιτούσα στα αριστερά μου, πρόσεξα στον ώμο του ένα τόσο δα μαμούνι από αυτά που σιχαίνομαι-ξέρετε εσείς που με ξέρετε ποια-. Και φυσικά πετάχτηκα βγάζοντας έναν ήχο που έφερνε σε 'αχμμμ' με αφύσικη για τα μέτρα μου ψυχραιμία και ο μπούφος ο Π. κατατρόμαξε, άντρες σου λέει μετά, πιο πολύ βέβαια τρόμαξε που τρόμαξα εγώ, τον συγχωρώ λιγάκι και να σου σβάρνα ο καφές έλουσε όλο το σαλόνι της μαμάς. Παγάκι εγώ με το καλαμάκι του φραπέ στο στόμα να μην ξέρω αν πρέπει να σκούξω ή να βγάλω το σκασμό μην πάρει κανείς χαμπάρι. Για να μην τα πολυσυζητάμε πέρασα το υπόλοιπο απόγευμα τρίβοντας τους καναπέδες με βρεγμένο βετέξ. Μετά ο καφές μου ζεστάθηκε. Τι να τον κάνεις ζεστό καφέ.

Κι όμως εκείνες οι τριάντα σελίδες που με περίμεναν μου 'φτιαξαν το κέφι. Έχω τσακίσει όλες τις σελίδες που γράφουν πάνω από 5 λέξεις που με κράτησαν εκστατικά προσηλωμένη για περισσότερο από ένα λεπτό και τις σκεφτόμουν και μονολογούσα σαν την τρελή, Έτσι είναι. Ξέρεις, αυτές τις μέρες, συνειδητοποίησα ότι μπορεί να είμαι και τρελή. Όχι από αυτές με τις ψυχώσεις και τις παραισθήσεις και τις τσιρίδες. Μόνο που να, είναι φορές, κι ήταν μετρίσιμες αυτά τα απογεύματα, που ενώ μπορούσα να περάσω καλά και να ζω μέσα στα πράγματα, εγώ τα κοιτούσα όπως κοιτά κανείς ένα ωραίο αμάξι ή ένα μισοφέγγαρο ή άκόμη κι ένα ηλιοβασίλεμα στην άκρη της πόλης. Για να το θέσω επ' ακριβώς, ένιωθα πως ζούσα σ' ένα συγκινητικά εύθραυστο και προσωρινό κόσμο. Γι' αυτό αδυνατώ να αφοσιωθώ σε ο,τιδήποτε καταπιάνομαι τον τελευταίο καιρό, γιατί τίποτε δεν μου μοιάζει μόνιμο. Τα βλέπω όλα σαν πέρασμα. Για που, ο θεός κι η ψυχή τους.

Η ψυχή μου. Που τόσο θέλω να τη φανερώσω και άλλο τόσο την κρύβω. Είναι λευκή ακόμη και κόκκινη σχεδιαστά. Όχι γκριζωπή ούτε συννεφιασμένη ούτε μουντή. Είναι φωτεινή. Απλώς τη σκεπάζω με τα φτερά μου. Θα τα ανοίξω όταν το νιώσω εγώ. Μόνιμα. Όταν έρθεις να μου πεις "Δεν ήρθα για να μείνω. Ήθρα μόνο για να σε πάρω." Κι αν δεν θα το πεις. Όταν θα νιώσω έτοιμη να το βιώσω.

-------------------------------------------------------------------------------------------------

ΥΓ. αγόρασα κάτι μαύρες μπαλαρίνες πανέμορφες που συνδυάζονται άψογα με το παλτό για τη Γερμανία. Είναι όλο και συχνότερες οι φορές που πιάνω τον εαυτό μου να σκέφτεται "στη Γερμανία..". Και χαμογελάω. Και κάθομαι στο καφέ του μαγαζιού και πίνω εσπρέσσο φρέντο διπλό και στέλνω μήνυμα στη μικρή μου. Και δεν είμαι καθόλου κατατρομαγμένη. Είμαι έτοιμη με πείσμα να ζήσω την πιο θεσπέσια, την πιο υπέροχη, την πιο γιορταστική ζωή.

ΥΓΙΙ. αγόρασα και κάτι ημίψηλα πέδηλα. Μου κάνουν ένα πόδι άλλο να στο λέω κι άλλο να το βλέπεις. Δεν αλλάζω στυλ, απλώς μαθαίνω να μην απορρίπτω. Αφού μου πάει, είναι μέρος μου.

ΥΓΙΙΙ. ήρθε το τουτούτ. Το είδαμε με τη μαμά. Το κοιτούσα ανοιγόκλεισα τις πόρτες, μία πισινή και δύο μπροστινές. Κοίταξα αν είναι το ραδιόφωνο στη θέση του, και σκέφτηκα 'χμμμμ, τώρα αρχίζουμε'. Διαλέχτε μέρος και φύγαμε. Αναλαμβάνω την ευθύνη, μάγκες.

Waves

2009-07-16T14:49:00.001+03:00

Είναι κάποιες λέξεις.
Με ιστορία.
Τις έγραφα τέτοιο μήνα. Το ήξερα από εκείνη τη στιγμή.

Θα καθίσω στο λεωφορείο στη θέση δίπλα στο παράθυρο. Θα φορέσω τα μαύρα γυαλιά μου die aus Stuttgart gekauft sind και θα γυρίσω στιγμιαία το κεφάλι μου να κοιτάξω την κοπέλα που μόλις κάθισε δίπλα μου. Θα σε ψάξω με το βλέμμα που περιμένεις ακόμη από έξω αλλά θα είσαι από την άλλη πλευρά και δεν θα σε βρω. Δεν έχω μπαταρία στο κινητό, γι'αυτό δεν θα ακούσω μουσική. Θα ακουμπήσω το κεφάλι μου απαλά στο παράθυρο και θα σκεφτώ αυτό.

Ξέρεις πως νιώθω κάθε φορά που συμβαίνει κάτι όμορφο στη ζωή μου? Σα να ζω στιγμιαία τη ζωή κάποιου άλλου. Σα να έχω επίγνωση του ότι πρόκειται για εμπειρία προσωρινή, πρόσκαιρη που σε λίγο θα χαθεί. Γι’ αυτό και πάντα σου λέω «Νιώθω περίεργα» όταν συμβαίνει κάτι συναρπαστικό. Γιατί δεν έχω συνηθίσει και δεν έχω προλάβει να το γνωρίσω. Κι η ευτυχία φαντάζει σα δυστυχία τις ώρες που λείπει και σα βιαστικό αεράκι τις ώρες που υπάρχει. Και πίστεψέ με οι πρώτες υπερνικούν συντριπτικά τις δεύτερες. Σαν κάποιος να μας έχει τοποθετήσει για τιμωρία σε ένα καρεκλάκι και να μας έχει απειλήσει ότι «θα μείνεις εδώ ακίνητος όλη τη μέρα». Πλήρης ακινησία. Η μορφή σου περνάει ξυστά δίπλα μου σε χωροχρόνο φανταστικό και κοκαλώνω. Και νιώθω για άλλη μια φορά σα κλέφτρα. Σα να ψιθυρίζει εκνευριστικά ειρωνικά μέσα μου μια φωνή «Καλά πίστεψες ότι όλα πάνε καλά? Πόσο αφελής είσαι τέλος πάντων?». Και σκύβω το κεφάλι δουλικά και συμφωνώ μη μπορώντας να ανατρέψω τους κανόνες της ζωής και να αποδείξω ότι τα πράγματα δεν είναι όπως δείχνουν. Τα πράγματα είναι ακριβώς όπως δείχνουν. Οι απώλειες μετρούν μία ακόμη νίκη. Το ρολόι μου μετράει ένα ακόμη χαμένο φθινόπωρο. Δεν είναι τόσο άσχημα τα πράγματα. Απλώς είναι πεζά. Ψυχοφθόρα και μονότονα πεζά. Έγινε η πλήξη και ο μαρασμός συνήθειά μας και η χαρά κι η ξεγνοιασιά πασχαλιές που ανθίζουν μια φορά σε ολάκερους μήνες. Απόψε νιώθω μόνη μου και θέλω να με τυλίξεις αγκαλιά και να μου δείξεις ένα αστέρι ζωντανό. Γιατί οι λάμψεις που βλέπω εγώ είναι άστρα που πέθαναν και στιγμιαία στέλνουν το φως τους σα κραυγή. Η λάμψη αυτών των αστεριών είναι η ευτυχία που βιώνω.

Κάθομαι στο λεωφορείο στη θέση δίπλα στο παράθυρο. Φοράω τα γυαλιά της μαμάς die aus Stuttgart gekauft sind και γυρνάω το κεφάλι μου να κάνω νόημα στην Ε. που αφήνει τη σκηνή κι έρχεται. Με βρίσκει και κάθεται δίπλα μου. Της χαμογελάω κι αγκαλιαζόμαστε. Τη χαίρομαι απίστευτα. Δε μιλάμε πολύ, είναι η ώρα που δύει ο ήλιος και τα χρώματα μας κόβουν την ανάσα. Της λέω απλώς "ζήστο χωρίς φόβο και με πολύ πάθος" και βουτυρώνει. Δε σε ψάχνω έξω από το λεωφορείο. Χαμογελάω και γω. Θυμάμαι ένα short story που διάβασα πριν μερικά χρόνια μαθητούδι, "The Bass, The River and Sheila Mant". Θυμάμαι την Miss Eppinga που μας ρωτούσε σχεδόν απεγνωσμένα "which is the climax? which is the climax?!" και ψάχναμε όλοι και κανείς δεν έβρισκε τις σωστές λέξεις. Ώσπου μας το αποκάλυψε εκείνη. Ήταν μοναχά τέσσερις λέξεις, "I cut the line."

ps. "Αν έχεις λείψει για ό,τι πρέπει, θα είσαι για πάντα μέσα σε όλα εκείνα που γι' αυτά έχεις λείψει, θα είσαι για πάντα μέσα σε όλο τον κόσμο." Σωτ. Βασιλακοπούλου